Tabu (2012)

Is één van die films die begint met het einde...en daarna het gebeuren overlaat aan een verteller. Acteurs zijn aldus amper te beoordelen in een verhaal dat niet meer brengt dan wat klassieke passie en romantiek in het Afrika, wellicht van einde 50-iger jaren als colonisten zich gaandeweg bedreigd voelden door de inheemse bevolking. Film licht hieromtrent vaag enkele sluiers op. Cinematografisch heeft de film misschien wel iets bijzondere. In zijn geheel is hij echter niet zo overtuigend, laat staan meeslepend

Wat een wonderlijke film is dit. De stijl van Tabu herinnert aan de Nouvelle Vague van de jaren '60, met het zachte zwart-wit, het 4:3 kader, het spelen met geluid, de voice-over. Vooral Godard en dan met name Pierrot le Fou lijken me inspiratiebronnen (denk aan de dansachtige scene in de wildernis, waar je Belmondo en Karina bijna denkt te zien). Prachtig vond ik de soepele cameravoering, die een bepaalde eigenheid over zich heeft zonder te forceren. Even schitterend is de muziek, die binnen het filmverhaal wordt opgevoerd en vol zit met Portugese weemoedigheid. De manier waarop het verhaal verteld wordt versterkt de tragiek, waarbij ik moet zeggen dat vooral het tweede deel van de film me wist te grijpen. Dat een aantal details (bijvoorbeeld de beschuldiging van hekserij die Aurora over haar bediende uitspreekt) pas retrospectief op z'n plek valt is een leuke bijkomstigheid. Tot slot is de setting, van koloniaal Afrika, perfect en wordt er geregeld een bijna surreëel randje gecreëerd. Tabu is kortom een prachtige film die lichtheid en zwaarte combineert. Onbegrijpelijk onderschat hier.

Nee, dit vond ik helemaal niks. Ik zeg weleens dat ik houd van zowel actie als arthouse, maar dit echt Arthouse met de grote A en daar houd ik minder van. Of helemaal niet. Stiltes om de stiltes, om interessant te doen voor mijn gevoel. Te gemaakt. Ook met af en toe stemmen die wegvallen, dat haalt mij uit een film (Godard had er ook vaak een handje van). Zo'n film is dit ook. Vooral het eerste stuk wist me echt helemaal nergens te boeien. Kil, niet interessant. En daar gaat de film da al mis. Het tweede stuk is dan wel iets beter, kijkt redelijk weg met die fijne vertelstem constant op de achtergrond en wat meer sfeer vanuit de beelden, maar ik miste hier enige emotionele impact, mede door dat saaie eerste deel. Visueel wel aardig met af en toe fraai zwart-wit. Toch had er meer mee gedaan kunnen worden. Als je al gaat spelen met verschillende tijden, waarom niet het één zwart-wit en het andere kleur? Het hoeft niet maar zou wel een toegevoegde waarde hebben gehad. 1,5*.