Into the Abyss (2011)

Zwakke zielenroerselen. Een onderhoudende maar tegelijkertijd zwakke documentaire van Herzog, die zich weinig onderscheid van de gemiddelde TV-docu’s heden ten dage. Alles is vrij voorspelbaar en de regisseur vraagt continu naar de bekende weg. Een zwak vervolg op de redelijke reconstructie, waarmee de film nog hoopvol begint. Interessante dialogen blijven zodoende uit en doen rieken naar een soort van mislaatst respect voor de daders, die nergens doorgekieteld worden door de interviewer en zodoende kunnen blijven volharden in hun leugens. De titel is daarom allesbehalve ‘Into the Abyss’, omdat de donkere krochten en zieke zielenroerselen van deze criminelen hun hersenpan ons vooral bespaard blijven. Doorsnee.

Indrukwekkende toevoeging aan het debat over de doodstraf . Wat het zo interessant maakt is dat er een soort poëtische gelijkheid wordt gecreëerd tussen de pijn van nabestaanden van zowel daders als slachtoffers. Het is bijna ontroerend om te zien hoe de twee kanten bestaan uit mensen met een eigen visie op de werkelijkheid en die zich allebei staande proberen te houden met geloof en doorzettingsvermogen. Ze zijn meer dan alleen dader of slachtoffer maar in de allereerste plaats ook mens. Hoewel Werner Herzog zich duidelijk uitspreekt tegen het systeem achter de doodstraf, laat hij ook zien dat de discussie niet gevoerd moet worden met sentiment en clichés. Hij schroomt dus ook niet om dingen in beeld te brengen die niet bepaald voordelig zouden zijn als hij alleen een statement tegen de doodstraf zou willen brengen.

Wel, ehh, interessant. Herzog heeft voor zijn stelling een welhaast perfect passende case study gevonden - een drievoudige moord waarvan over de schuld van de daders geen twijfel kan bestaan, terwijl van die daders er niettemin toch maar één op Death Row zit. Oh, en fijntjes weggelaten uit het hele verhaal is dat er natuurlijk nog een derde was, en die loopt vrij rond. Fijn hoor, het Amerikaanse rechtssysteem. De gesprekken tussen Herzog en de omgeving van de daders zijn soms verhelderend, soms ook niet. Het duurt wellicht wel wat langer dan nodig, en dat doet voor mij wel echt af aan de boodschap - een halfuurtje korter was echt beter geweest. Wat voegt het - lange - verhaal van de beul met spijt precies toe, bijvoorbeeld? Daarnaast is Herzog's gewone aanpak om iedereen met vertrouwen en respect tegemoet te treden zoals altijd erg plezierig, maar de keerzijde daarvan is wel dat de interviews nooit erg scherp worden. Wellicht dat daar in dit geval toch wel wat aanleiding voor was. Als iedereen waarmee je praat je open en bloot zit voor te liegen, waar gaat je gesprek dan tenslotte nog over. Ja, je mag wel wat aan je publiek overlaten, maar in dit geval is het me wat al te gortig.