Kriegerin (2011)

Een Duitse film over neonazi's lijkt afgezaagd maar dat is "Kriegerin" geenszins. Op confronterende wijze wordt de uitzichtloze situatie getoond van deze rechtse rakkers, die niet per se omwille van de ideologie tot de groep komen, maar bijvoorbeeld ook om zich van hun ouders af te zetten (Svenja). Marisa op haar beurt komt tot inzicht, en de film toont hoe zij niet inherent slecht is, een cliché waar men - wat dit soort mensen betreft - maar al te graag mee strooit. De sfeer is deprimerend, het geweld kort en krachtig, en nergens wordt het onevenwichtig. De twee hoofdactrices doen het uitstekend. Als de vergelijk al opgaat: beter dan "American History X".

Oh wow, wat een film. Met Combat Girls aka Kriegerin begeef je je in een doodenge wereld van rechts-extremisten / neo-nazi's . Hierboven lees ik een aantal keer de term 'ongeloofwaardig' en zelfs 'bangmakerij', maar dat is de film geenszins. Ongelofelijk vind ik hier beter op zijn plaats. Marisa is juist de perfecte persoon om tot inkeer te komen. Als iemand binnen de groep hiervoor in aanmerking komt is zij het wel. In de eerste plaats omdat ze, in tegenstelling tot de mannen binnen de groep, wel nadenkt over bepaalde dingen. In de tweede plaats is haar gedrag zo extreem gewelddadig dat het overkomt als een uitvlucht van iets, en het politieke statement van minder belang is. Het geweld moet je, zeker in die mate, een keer zat zijn. Dat gebeurt dan ook. Wanneer de mannen als een soort halve militairen door het zand kruipen ergert ze zich aan hun domheid. Het moment dat ze zich realiseert dat ze daadwerkelijk iemand om het leven heeft gebracht is voor haar een keerpunt en ziet ze, zij het met enige twijfel, dat het onzin is wat ze doet, en om mensen te haten die haar geen kwaad doen. Haar haat schuift als het ware door naar de neo-nazi's, die ooit haar beste en enige vrienden waren. Ze schaamt zich voor de swastika op haar lichaam en plakt er een pleister op. Ik vond de film erg indrukwekkend. Het einde is schokkend.

Goede film met een sterke protagoniste. Absoluut geen voorlichtingsfilm van de Anna Frank stichting integendeel zelfs. Afgezien van de flashforward aan het begin die geen spanning toevoegt, eerder weghaald, zoals wel vaker met dit stijlmiddel, vond ik de film van het begin tot het einde boeiend en verrassend. Marisa is zeker niet de slimste, en heeft mijns inziens een persoonlijkheidsstoornis bi-polair o.i.d. (je kunt je afvragen in hoeverre Neo-Nazis überhaupt nog geestelijk gezond zijn), maar ze heeft wel een bepaalde puurheid, waardoor we toch met haar mee kunnen leven ondanks haar nazi-sympathiën. De verandering in haar gedrag in het licht van de gebeurtenissen in de film, zoals Hannibal ook aangeeft, is dan ook goed te begrijpen.