John Dies at the End (2012)

Deze eens bekeken en het was toch maar een speciale film. Niet echt een groot verhaal en de cast was ook niet zo bijzonder, maar vervelen deed het ook niet. Voor de liefhebbers

Als er al sprake is van humor dan is die zo onderkoeld dat je het nauwelijks waarneemt. Het schijnt allemaal iets te maken te hebben met een drug met hallucinerende bijwerkingen, verschillende dimensies en plotseling opduikende vreemde wezens, maar het is voor de kijker amper te volgen. Bloedbaden en verminkingen komen vrijwel uit het niets en later waarschijnlijk zelfs de grootste splatterfans behoorlijk koud. Een niet onaardig idee maar uiterst zwak uitgewerkt. Gebaseerd op een verhaal van Jason Pargin, alias David Wong.

Silly. Een oud regisseur die nu wellicht een jonger publiek wil aanspreken, denk ik zo. Aan de andere kant is het wel een grote verwijzing naar de lol van horror 30 jaar terug. Ik denk dus dat ze er vooral op uit waren om gewoon veel mensen te trekken door hun eigen liefde te presenteren op het scherm. Goed werkt dat alleen niet. De film trekt namelijk teveel registers open en is daarom vooral een chaotische bende geworden dat het niveau niet meer boven de eerste minuten weet te krijgen. De opening had namelijk iets dat de rest van de film bijna niet heeft, en dat is structuur. Waar er eerst namelijk nog een soort van een verhaal wordt verteld wordt later een opeenstapeling van vreemde wezens, rare ideeën en twee matige hoofdpersonages die tegen veel domme scenario's aanstoten. Een eigenzinnig karakter heeft de film ondanks best een grote dosis creativiteit niet. Het voelt namelijk nooit aan als een goed geheel, eerder wat afzonderlijke sketches. Soms pakken die redelijk uit, maar de matige computeranimatie verhindert dat er echt liefde vanaf spat. Daarnaast is het acteerwerk serieus slecht en worden de betere acteurs in korte rollen geplaatst. Ik vroeg me ten zeerste af waar ik eigenlijk in godsnaam naar aan het kijken was. Hier en daar kan ik vreemdheid waarderen, maar als het zich nergens echt naartoe werkt wordt het moeilijker. Erg veel gelachen heb ik ook niet en qua gore valt het ook tegen. Wel genoeg bloed, maar niet echt iets dat indrukwekkend veel is of mooi wordt uitgewerkt. Ik vond het eigenlijk maar kinderachtig allemaal, dat tegen de tweede helft ook het entertainmentgehalte uit het oog lijkt te verliezen. Jammer, wel leuk voor de fans. Overigens kon ik de finale wel smaken, als één van de weinige stukken dan.