Polisse (2011)

Deze docuachtige drama was toch wel een tegenvaller. Door het onrealistische werd ik om de zoveel minuten helemaal uit de film gehaald. Dit is vrij ernstig bij deze film aangezien het qua stijl realistisch probeert over te komen. Het op waarheid gebaseerde deel van de film beperkt zich zo te zien tot de zaken over kinderen die (vaak als nauwelijks iets meer dan een anecdote) voorbij komen. Maar het verhaal rond het politieteam lijkt me allesbehalve realistisch. Zo gaan ze lekker feesten met elkaar (topsfeer, wie zou zulke collega's niet willen), dan gaan ze (bijna) met elkaar op de vuist, slaan de verdachten, lachen gezellig met z'n allen de jonge slachtoffers uit recht in hun gezicht, betrekken zich overal emotioneel bij, ruziën met andere politiediensten, willen na diensttijd niet naar huis, en ga zo maar door, en ondertussen scheiden/trouwen, gaan ze vreemd, spelen ze spelletjes, doen dansjes en praten ze om de haverklap over seks. Misschien dat in Frankrijk deze dienst als soort van kinderbescherming functioneert en ze daarom als brandweerteam optreden (veel tijd niets doen, spelletjes spelen, en wachten tot er iets speelt, en zodra er wat te beleven valt, zoals een ondervraging, gaat de hele groep erbij zitten en zich ermee bemoeien, dus dat laat ik terzijde, al overtuigt mij ook dat niet. Ik vond het verhaal rond het team meer weghebben van een soap dan van een serieuze kijk op zo'n afdeling. De film is op zich wel bekijkbaar, onderhoudend, en de (misplaatste) humor werkt soms wel, zoals het meisje wiens mobieltje wordt afgepakt maar realistisch lijkt het me zeker niet. Enig brok in de keel-moment voor mij was het verhaal over de abortus. Daar staat weer tegenover een belachelijk en overbodig slot. 2*

Niet meteen de job van je leven, werken bij de zedenrecherche van de politie. Daar twee uur naar kijken en je weet meteen hoe verknipt sommige mensen zijn. Nu ja, dat wist ik anders ook wel, maar de smerigheid die hier soms naar bovenkomt is soms moeilijk te vatten. Het leven zoals het is binnen deze politie-eenheid waarschijnlijk. Interessant inkijk dus. Deze politielui zijn ook maar mensen die er een enorme arbeidslust op nahouden. Een privéleven is er nauwelijks en dat wreekt zich ook in bepaalde scènes. Niet onlogisch dat sommigen ook elkaar opzoeken omdat er daarnaast niemand is. Er zijn veel delicten die de revue passeren, misschien net té veel om enige affiniteit met het gebeuren te krijgen. Nu is het louter een tsunami van vele lossen fragmenten en verhoren zonder dat je er echt voeling mee krijgt. Hier en daar ook een vreemde scène. Dat smartphone verhoor bijvoorbeeld, onbedoeld hilarisch ...

De Buurtpolitie, maar dan voor volwassenen. We volgen een politiekorps dat zich bezig houdt met zedenfeiten. Sommige feiten komen best wel binnen. Maar het geheel is zo druk en chaotisch, en niet in een positieve manier. Het is een drukke babbelfilm dat meer weg heeft van reality tv of een docu, maar dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Jammer eigenlijk, want het onderwerp is wel belangrijk en met een beetje meer focus blijft dit meer hangen. Ik verschiet trouwens van het aantal stemmen, want ik heb de film opgemerkt omdat die op de site van Lumière staat, want verder is dit mij geheel ontgaan.