The Road Back (1937)

Mijn voorganger daviddoelen heeft al aangegeven hoe het helaas met deze film in z'n huidige staat is gesteld, en of er na een kleine 90 jaar nog ontbrekende filmbeelden zullen opduiken is nog maar de vraag, hoewel ik bij de bonus-features van DVD's van zeer oude gerestaureerde films toch regelmatig zie dat een verzamelaar of een filmmuseum in een uithoek van de wereld nog een complete (en bruikbare) kopie blijkt te hebben. Hoe deze "geamputeerde" versie moet worden beoordeeld is dus lastig, maar toch vond ik dit over bijna de gehele lengte een boeiend geheel vanwege de thematiek van de desillusie van het thuiskomen met de vervreemding, de armoede en de revolutionaire onrust op straat.         En de (meesterlijke) hand van de regisseur is toch ook in genoeg elementen te zien: de indrukwekkende beelden van optrekkende soldaten in Niemandsland, de camera die door een loopgraaf zweeft, de ontroerende thuiskomst van Ernst (John King), de massascènes van revolutionairen in botsing met politie en leger, en zelfs het spel van Andy Devine die hier warempel verstandiger en vooral slagvaardiger is dan in zijn latere personage van jammerende boerenkinkel (zoals in bijvoorbeeld John Fords Stagecoach van twee jaar later).         Het theatrale oreren van John King op het einde haalt de angel een beetje uit de film, want het idee dat alles nu wel goed zal komen staat haaks op de teneur van de voorgaande anderhalf uur, zeker omdat we net hebben gezien waartoe zijn PTSS een oorlogsveteraan heeft gedreven, maar als geheel vond ik dit toch een boeiende film. De laatste beelden van krantenkoppen waarschuwen al voor wat de wereld stond te wachten.