The Ballad of Cable Hogue (1970)

Komedie die voornamelijk drijft op milde slapstick. Bij momenten dacht ik echt wel in een Benny Hill aflevering te zijn terechtgekomen. Het script stretcht zich dan ook nog eens uit over een speelduur van 2 uur, om de cirkel van onrecht en wraak - het serieuze gedeelte van de film - rond te krijgen. Het zal verder geen toeval zijn dat Cable Hogue aan z’n einde komt door op een lachwekkende manier te worden overreden door een nieuwerwetse automobiel. Niet moeilijk om er een symbolisch komisch einde van the Old West in te zien, een belangrijk thema voor Peckinpah, en toch ook een vorm van zelfspot? Al met al nog wel vermakelijk maar nu ook niet bepaald een topper. Ben het wel eens met de commentaren hier dat de landschappen mooi zijn. Ook de soundtrack mag er best wezen.

Leuk. Een fijn ongedwongen vertelling die een stuk van de geschiedenis van het wilde westen uitlegt, maar zonder dat dat ergens echt zo overkomt. Robards, die ik geloof ik alleen ken uit zijn rol in OUATITW kon welhaast zo uit die film weggelopen zijn. Stella Stevens dan niet, ondanks dat ze toch in 76 films gespeeld heeft is dit de eerste die ik zie. Voor Peckinpah is het een wat weinig opmerkelijke film misschien, maar daarmee niet minder goed. En een erg sterk einde ook, de symboliek spat er vanaf.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Ballad of Cable Hogue, en daarmee een film van regisseur Peckinpah met als meest bekende gezicht Jason Robards. En dat Peckinpah als regisseur voor mij meestal miss or hit betekent bleek maar weer eens. En de synopsis is duidelijk genoeg rond Hogue achtergelaten in de woestijn die vervolgens zijn stukje paradijs vind en de daaraan gekoppelde rust om dingen anders te gaan doen. Geen bandietenleven meer voor Hogue maar rust en tot op zekere hoogte huisje boompje beestje met alles dat nog gaat volgen. Maar natuurlijk heeft dat de nodige voeten in de aarde met volk dat naar gelang aanwaait, de ene met goede bedoelingen en de andere met mindere. Daarnaast ligt vooral de focus op het langzame leven, het avonturieren in de zin van overleven op het tandvlees en rondkomen van weinig, en net als de fiets in Butch Cassidy and the Sundance Kid hebben hier op een gegeven ook een uitvinding van de 20ste eeuw waardoor tijden voorgoed zullen veranderen. En daarmee geeft The Ballad of Cable Hogue een trage maar niet minder waar beeld weer van het wilde westen en hoe het ooit was, qua overleven en weinig kansen, de uitgestrektheid en een harde tijd. Zoals reeds gezegd, een beeld dat niet minder waar is maar heel wat anders dan cowboys en hun pief paf poef. Daarnaast wordt er nog een vleugje drama, romantiek en humor toegevoegd aan het geheel die op zich op behoorlijke cijfers kan rekenen. Maar eerlijk gezegd heb ik er geen sodemieter mee hoewel in het geval van How The West Was Won mij een soortgelijk verhaal wel goed beviel. Toch vind ik dit maar saai, gebeurt er weinig en smacht ik toch naar een western a la The Magnificent Seven. Afijn, dit was niet my cup of coffee, daarmee dan een ook een voldoende voor de moeite, naar vooral snel op naar de volgende film.