Le Nom des Gens (2010)

Een totale verrassing. Prachtige satire op de hedendaagse Franse samenleving. De politieke tegenstellingen, de consumptiemaatschappij, pedofilie, het jachtige bestaan, de vogelgriep, de Algerijnse oorlog, schijnhuwelijken, vooroordelen en zelfs de holocaust om zo maar wat thema’s te noemen: ze komen in deze klucht-met-een-ernstige-ondertoon op een verfrissende wijze allemaal aan de orde. Op superieure wijze vertolkt door Jacques Gamblin en Sara Forestier, die voor haar ongeremde, ontwapenende en aanstekelijke spel terecht een César in ontvangst mocht nemen. Het acteren, de strakke regie en de vlijmscherpe, vaak hilarische dialogen maken deze film tot een van de allerbeste komedies van de laatste jaren. Waarlijk een juweeltje.

Had zo mooi kunnen zijn maar het eindeloze politieke geleuter waarin constant verwezen moest worden naar Auschwitz en Algerije, joden en Arabieren, extreem links en extreem rechts, Le Penn en Sarkozy etc. doet deze "komedie" volledig de das om. Het zou mij niet verbazen dat als deze film in 2015 gemaakt zou zijn de regisseur ook de bootvluchteling er bij gehaald zou hebben. Tja, ik heb nu eenmaal een afgrijselijke hekel aan oeverloos politiek geouwehoer in films, zeker bij films die voor komedie moeten doorgaan, hoewel het dramatische voor mijn gevoel het komische in deze film ver oversteeg. Valt er dan nog iets positiefs te vermelden; jawel, de verschijning van de lichtvoetige Bahia - zeer goed gespeeld door Sara Forestier - was voor mij een lust voor het oog. Zonder het i.m.o. totaal overbodige politieke geleuter had dit daarom best wel een mooie film kunnen zijn. Maar helaas dacht de regisseur daar anders over. 2,0*

Erg grappig en fraai scherp in de observaties - en hoe daar vervolgens een situatie omheen gefabriekt wordt. Het doet me de vraag aan waarom we dit soort komedie in Nederland op de een of andere manier niet voor elkaar krijgen - als we hier zoiets proberen is het al bij voorbaat plat en flauw, terwijl het in Frankrijk vrijwel zonder uitzondering charmant, lichtvoetig en spitsvondig blijft. En dan nog met zo veel (en erg plezierig) bloot als Sara Forestier laat zien - daar zouden toch kamervragen over gesteld worden bij ons, in Frankrijk vinden we dat dan gewoon grappig en in functie van de film. Aan de andere kant is deze film ook voor Frankrijk zonder aarzeling buitengewoon goed, dat moet ook gezegd, en wellicht komt dat vooral door Leclerc die het halfgare verhaal niet alleen mede verzonnen heeft, maar ook in de rails weet te houden - en die combinatie zie je toch niet echt vraag. Dit is de eerste film van zijn hand die ik zie, en dat zet aan om de andere titels ook eens op te zoeken.