We Need to Talk about Kevin (2011)

Sterke aangrijpende film die je wellicht als toekomstige ouder de stuipen op het lijf doet slaan. Dat er duidelijk iets sociaal biologisch mis is met Kevin is hier wel duidelijk. De opvoeding heeft daar weinig aan verholpen, want het leek me toch dat Eva ondanks alles het engelengeduld en moederliefde bleef opleggen om de relatie met haar zoon te optimaliseren. Zeer knappe vertolking van Tilda Swinton als radeloze moeder. De wanhoop en pijn staan dikwijls van het gezicht af te lezen. Ook Ezra Miller doet het meer dan prima en overtuigt in zijn rol net als de andere jongere versies van Kevin. Creepy zelfs bij momenten. Reilly is steeds een plezier om naar te kijken. Topacteur ook! Wat ik wel wat miste in de film was het gebrek aan hulp en ondersteuning. Eva stond helemaal alleen met haar probleem en ze kon bij niemand terecht. Kevin's aandoening lijkt me iets te stereotiep, te gemakkelijk gecreëerd vanuit filmisch standpunt. Geen medische onderzoeken, geen therapie of psychologen, geen onrustwekkende berichten van de school, enz ... En ondanks het feit dat haar echtgenoot een goedwillige idealist is, kwamen ook van daaruit weinig discussies of vaststellingen. Ook de starende vernietigende blikken van de omgeving na dé gebeurtenis lijkt me te sterk uitgedrukt. Eva wordt als dé verantwoordelijke gezien. De kaakslag was er dan ook ver over al begrijp ik wel dat de onmiddellijke omgeving je wellicht mijdt. Jammer dit gegeven, maar voor de rest meer dan prima film met een mooie opbouw tot de climax waarvan je weet dat die er sowieso aankomt.

“ THE point is : there is no point” Score met ster omhoog . Dit is een meesterwerk . Het lot en de pijn en de tragiek dat Eva moet ondergaan ging onder mijn huid zitten .De vertelwijze dmv beginnen met het eind is treffend . In eerste instantie zag ik Kevin heel zwart wit . De vraag word een mens slecht geboren was geen open vraag en liet niks in het midden ,zo leek het . Deze tweede keer beleefde ik het totaal anders . Wat een teken is dat het een erg goede film is . Er zijn wel degelijk tekenen aan de wand , was een therapeut een oplossing ? Was de verwekking ( heel filosofisch ) een teken . Maar uiteindelijk kom ik toch tot de zelfde conclusie . Kevin is evil . Maar waar het nu anders is , hebben de omstandig heden invloed ( ja ) . Was hij een inspirerende leraar of vriend tegen gekomen , wat dan ? En als dat zo is , is dan Deels geluk dat je kind zich niet te veel laat vormen door die omstandigheden ? Verder wil ik besluiten dat het een deprimerend film is . Lood zwaar . En nu ik het een tweede keer heb gezien ben ik ook ( heb je niet vaak bij meesterwerken ) klaar met Kevin en deze film . De daad van Kevin is nog nooit zo treffend en deprimerend in beeld gebracht hoe gus van sants elephant ook zijn best deed . 4 *

Wat moet je nou met deze film? Ik had het boek eerst gelezen en dan kan je natuurlijk makkelijk volgen en de visuele impulsen ondergaan. Maar als je - net als mijn vrouw - onwetend in deze film stapt, is het eerste deel vooral verwarrend en moeilijk om volgen. Hoe moet je dit dan quoteren? We need to talk about Kevin is een pracht van een verhaal, wat kan er gebeuren als een moeder haar zoon niet leuk vindt? In het boek, meer nog dan in de film, krijg je duidelijk het gevoel dat je door de ogen van de moeder kijkt. De perceptie dat een baby van in de wieg al slecht is, kan je dus makkelijk invoelen als het gevoel van een post natale depressie. Mijn vrouw vertelde me bijvoorbeeld dat ze blij was dat ik haar vrij snel na de bevalling de deur uitjoeg. Zo kreeg ze weer andere impulsen en bleef ze niet thuis met een huilbaby opgesloten. Maar dit zal allemaal pluspunten voor auteur Lionel Shriver, niet voor de filmmaker. De acteerprestaties maken veel goed, al zit Reilly niet echt lekker in zijn vel. Ook vind ik het leuk dat de film, sowieso voor een grotere massa dan een boek gemaakt, dicht bij het origineel blijft. Je krijgt dus geen uitleg waarom Kevin enkel de moeder in leven laat. Prachtig verwoord met de zin: weet je, ik dacht dat ik het wist. Als Kevin het al niet weet, hoe zou de auteur/regisseur het dan moeten weten? Wellicht was dat zijn ultieme wraak op zijn moeder, haar met het leed verder laten leven. Soit op BM krijgt deze een 5*, hier hou ik het helaas bij 3.5*.