Si (2010)

In navolging van het mooie Burning die ik onlangs zag ook ander werk opgesnoven van Chang-dong Lee. Poetry is een mooie serene film over een Zuid-Koreaanse vrouw die steeds meer en meer te lijden heeft van haar tekortschietende geheugen. Dit uit zich in de film vaak in "het niet kunnen terugvinden van het juiste woord". Toch besluit ze om een cursus poëzieschrijven te volgen in de hoop dat het haar kan helpen ondanks het feit dat ze ook weinig voeling heeft met de materie. "Poëzie is zoeken naar een juiste manier van kijken". De film is een zoektocht naar schoonheid, schoonheid in de kleine dingen des levens. Dit ziet ze niet in en ze tracht te ontsnappen aan de werkelijkheid. Zeker wanneer ze wordt geconfronteerd met een erge gebeurtenis die haar inwonende kleinzoon op zijn kerfstok heeft. Deze gebeurtenis staat niet centraal in de film, maar bepaalt wel het gedrag van Mija. En verder kan je de houding van de andere vaders in vraag stellen. Je weet niet wat er verder met de andere zoons gebeurd, maar bij de zoektocht naar een 'compromis' kan je je de vraag stellen of het allemaal qua moraal wel ok is. Hoewel, zouden we niet allemaal onze kinderen zoveel mogelijk in bescherming nemen, los van het feit dat ze hun verantwoordelijkheid niet mogen ontlopen? De film kent een traag en sereen tempo dat naar het einde toe wordt opgevoerd naar een climax. Fijne rol van Jeong-hie Yun. Hoewel ik net niet helemaal betrokken raakte bij het verhaal, toch eentje om eventjes bij stil te staan. Degelijke 3,5*!

Naar aanleiding van Beoning (2018), die grote indruk op me maakte, heb ik deze eerdere film van Lee gezien. Ook dit is een mooie, poëtische film in de typische stijl van Lee (ik denk wel dat de beelden minder mooi en poëtisch zijn dan in Beoning maar heeft met zeg maar de badscene een eigen gedenkwaardige scene) en maakt reeds in dat opzicht de titel waar. Toevallig heb ik hiervoor The Kindergarten Teacher (2018) gezien die net als Poetry gaat over een vrouw die op poëzieles zit maar waar ik The Kindergarten Teacher een mislukt gedicht vind, is deze film wel een geslaagd gedicht: de film laat ons als het ware in de persoon Mija kruipen en alhoewel de film net als Beoning kalmpjes voortkabbelt en wat saaiig is (net als Mija is Lee niet van de grote gebaren, op het slot van de film na) gaat de film wel onder je huid zitten waarbij de film spannend blijft (want hoe gaat Mija het probleem oplossen?) en ook mysterieus op een psychologische manier want er gaat duidelijk veel meer om in Mija dan ze laat zien. De thematiek is ook weer interessant en vergelijkbaar met die van Beoning: de film gaat over het verlies van jeugd en geheugen maar ook over het verlies van levens waarbij Mija bijna letterlijk verloren rondloopt alsof ze zichzelf heeft verloren. En dus ook over vergeten maar kunnen en mogen we wel dingen vergeten of achter ons laten (in dat opzicht is Mija juist de enige persoon in de film die niet aan - een moreel soort - Alzheimer lijdt maar als een echte dichteres de werkelijkheid waarneemt en die ook moreel onder ogen ziet)? Een ruime vier sterren.

Alleen al omwille van het prachtige acteerspel van Yoon Jeong-hee al een 3,5* voor dit complexe psychologisch drama, waarin poëzie een weg is om gevoelens uit te drukken die anders niet uit te drukken zijn. Toch had ik niet het gevoel dat alles klopte in die film. Er zijn drie verhaallijnen met elkaar verbonden maar er zitten leemtes in de manier waarin ze verbonden worden. Zo heeft Mi-Ja slechts een beginnende vorm van Alzheimer, waarbij ze woorden vergeet maar verder wel nog een gevoel van richting heeft en niet verloren loopt. Ze leeft samen met haar kleinzoon, een luilak die een "hotel oma" leventje leidt; hij wordt samen met enkele andere jongeren beschuldigd van verkrachting en moord. De manier waarop ze omgaat met die kleinzoon vond ik niet realistisch omdat die eigenlijk niet kan herleid worden tot Alzheimer. Ze blijft hem als een grote kleuter behandelen. De passieve manier en overschilligheid over dit hele gebeuren vertaalt haar onmacht om met haar emoties om te gaan, maar ik vond het eerder een verzwakkend dan een versterkend element. Ook de poëzie sessies haalden me wat uit de film. Ik bleef in mijn beleving met enkele open vragen over zoals waarom ze dan toch sex heeft met die invalide man, of waarom ze zich zomaar neerlegt bij een schadevergoeding die ze nooit kan betalen... Voor een film die zo'n berg awards won mocht het voor mij wat meer zijn.