Hobo with a Shotgun (2011)

Smakeloos. Film lijkt een soort reactie op de internethype van jaren geleden waarbij zwervers werden vermoord of gruwelijkheden moesten verrichten. Het lijkt hier alsof we in deze gestoorde internetwereld terecht zijn gekomen. Hauer zet een goede hobo neer, rest van het stadje is natuurlijk ontzettend over-de-top en onrealistisch, maar dat is nou juist de bedoeling. Wat mij met name stoorde aan de film is dat het op een gegeven moment allemaal wel heel erg op de gore ging hangen, sommige stukken deden mij letterlijk wegkijken van de tv, niet eng, niet grappig, uitsluitend walging: smakeloos. Ook de hierboven soms geprezen humor sprak mij weinig aan. Wat dan overblijft is een film met goede gore en een goede hauer, wat geen enkele emotie bij mij oproept behalve walging. 2*

Herzien. Hobo with a Shotgun was een film waar ik vroeger erg naar uitkeek, en toen ik de film daadwerkelijk zag viel het eigenlijk tegen. Nog steeds ben ik van mening dat er niet echt een sterke flow door de film hangt. Het is een film die direct een publiek aanspreekt die van bloederige en gestoorde films houden zonder veel structuur, en daar slaagt het wel goed in. Vrijwel alles van de film staat in het kader van lompheid, gestoordheid en gekte. Er loopt geloof ik geen normaal personage rond in deze film. Hauer komt nog wel in de buurt van iemand die normaal is, maar uiteindelijk is ook zijn verschijning een soort stripfiguurtje. Al dat lawaai levert enkele geweldige personages op (Slick & Ivan, Rip & Grinder) en wat minder leuke (De hobo, The Drake). Visueel ziet het er niet altijd even mooi uit. Soms mikt Eisener iets te makkelijk. Het feit dat je film een ode is aan de jaren 80 betekent niet dat sommige scenes er lelijk uit hoeven te zien. Dit veranderde toch in de tweede helft die wat betere sets neer kan zetten met mooiere kleurtjes en leuke scenes. Het helpt dan ook dat de film zo luid is dat het moeilijk is om niet even op te kijken naar wat er nu weer gebeurt. Wat de film vooral erg goed weet te doen is het tonen van ronduit buitensporig geweld. Met enorme hoeveelheden bloed kogelt Eisener zich door zijn verhaal heen. Dat verhaal heeft inhoudelijk niet zoveel om het lijf, maar de grote hoeveelheid geweldsuitspattingen, brute taferelen en gestoorde verschijningen weten dit meer dan voldoende te compenseren. Heb nog lang over de film nagedacht, en kwam tot de conclusie dat het me een stuk beter is bevallen dan de eerste keer. Veel beter zelfs. Beetje jammer dat er nergens een goede flow bij komt kijken en dat de voornaamste kracht vooral uit de gekte komt en niet uit de regie, maar verder een lekker lompe, vermakelijke en uiterst gewelddadige film waar ik me geen moment mee heb verveelt.

Haha hilarische parodie op de exploitation/grindhouse cinema Genieten mét een brede glimlach