Boogie Woogie (2009)

Sowieso interesseer ik me weinig voor de kunst en de manier waarop ze het hier verkopen is wel erg bedroefd. Gallerij-houders discussiëren over de prijs van hun gemeenschappelijke goederen en om de leegte op te vullen zien we bijna alle vrouwen wel wat sensueel contact uitoefenen. Dan loopt er ook nog een lesbienne rond met een camera'tje die alles moeiteloos op kan nemen zonder reacties uit te lokken. Het eindresultaat wordt zelfs getoond in een openbare ruimte. Het vele naakt er tussendoor deed me aan ons eigen land denken; overbodig en een goedkope truc om de aandacht van de kijker vast te houden. Verder zijn er implicaties dat het allemaal wat te dik is aangezet zoals het moment dat Jo een brief aan het schrijven is, tergelijkertijd met zijn linkerhand een halter omhoog en omlaag heft en kort daarna een witte lijn wegsnuift). Ik vond hier weinig aan.

Deze film levert het bewijs van de stelling dat je met een heleboel geniale acteurs nog steeds een slechte film maken kan. Want dat is het - een slechte film. Het verhaal heeft op zich potentieel genoeg, maar maakt geen keuzes en vertilt zich daardoor. De contradicties tussen geld en bezit, hebberigheid en liefhebben, kunst en prutsen, commercie en lijden - ze zitten er allemaal in, maar geen van alle komen ze behoorlijk uit de verf. Christopher Lee zet een aangenaam personage neer. Als een van de weinigen, en misschien is hij daar eigenlijk wel helemaal alleen in. Die trap krijgt de kunstwereld wel na - de enige die ietwat sympathiek overkomt is de eigenaar die zijn kunst rechtstreeks van de kunstenaar koopt. De rest is amoreel, geldbelust, oneerlijk, en waarschijnlijk nog meer dan dat - en allemaal tegelijk zonodig. Wat de film dan nog overblijft is de visuele aanwezigheid van Heather Graham en Amanda Seyfried. Toch wat mager.

Niet veel aan de voorgaande commentaren toe te voegen. Vermoedelijk opgezet als een enorme satire op het kunstwereldje waarbij vrijwel alle betrokkenen –kunstenaars, galeriehouders en bezitters– op gewin uit zijn, ofwel financieel ofwel erotisch ofwel qua status qua "belegging", met als de enige twee uitzonderingen de eigenaar van het titelobject die zelfs met de dood onder ogen nog geen afstand wil doen van iets waar hij als enige een gevoelswaarde aan hecht, en de jonge kunstpromotor die door iedereen een beetje belachelijk wordt gevonden en die het op het einde de zelfverkozen dood omarmt. Helaas zijn er teveel plotlijntjes en teveel personages waardoor niets beklijft en niemand de aandacht krijgt om erbovenuit te springen. Alleen dat allerlaatste moment... Niet per se slecht maar gewoon van alles teveel, both too much and not enough.