Adem (2010)

Een kleine mooie film waar Vlaanderen de laatste jaren zo goed in is. Zonder franje maar schijnbaar als een doorsnee leven. Helaas door een longziekte verstoort. Het mooie is dat Tom en Xavier wat hebben leren leven met de ziekte en het ook geen verhaal wordt van 'arme ikke'. Wat in het achterhoofd zit, komt dan ooit wel eens naar de voorgrond. Het is en blijft een gezondheidsrisico dat op een dag het gekende leven zal verstoren. De film is een debuut van Hans Van Nuffel, die het er zeer goed van afbrengt. Bovendien wordt de film gedragen door de onbekende Stef Aerts die tot nu toe wat tv-werk en bijrollen op zich had genomen. Acteurs Wouter Hendrickx en Marie Vinck zijn al wat meer ervaren, maar Stef blijft de hoofdrol naar zich toe trekken. Bijpassende muziek van Spinvis zorgt voor de nodige sfeer. De verdienste is vooral dat een film met dergelijk thema al snel vervalt in meligheid. Van Nuffel trapt niet in die val en levert een mooie film af. En het einde is ook heel sterk. Blijf je toch even mee zitten.

Adem is een fijne Vlaamse dramafilm die zich gezien het onderwerp veelvuldig in het ziekenhuis afspeelt. Geen overdreven sentimenteel gedoe - een valkuil waar sommigen zich aan bezondigen - maar een oprecht portret van enkele jongvolwassenen die lijden aan de ernstige taaislijmziekte. Naast een aantal zware scènes is er meer dan voldoende insteek van luchtige en humoristische momenten. Zo is er een mooi contrast tussen de twee tegenpolen Xavier en Tom. De één is een optimist en het werkt aanstekelijk om zijn zelfrelativering en -spot te kunnen aanhoren. Tom daarentegen heeft het moeilijker om zijn ziekte te kunnen plaatsen. Het scenario is mooi, maar slaat soms jammer genoeg de bal soms mis (denk bvb aan het moment dat de ziekenhuismedewerker een muilpeer wordt verkocht of scène met de voorraad medicijnen). Stef Aerts doet het geweldig, maar het is vooral Wouter Hendrickx die er bovenuit steekt.

Film over langdurig zieke jongeren in een ziekenhuis en hun vriendschappen en relaties. Aanvankelijk vooral ongeloofwaardig en nogal saai. Pas tegen het einde begint er iets van een verhaaltje te ontstaan dat enigszins filmwaardig is. Maar dat is rijkelijk aan de late kant om het nog goed te maken. En zelfs dan is het einde nog steeds niet echt geweldig bevredigend.