Manos: The Hands of Fate (1966)

Ehm, wat? Dat is zo'n beetje de beste beschrijving van deze film. Stuitend slecht acteerwerk, belachelijke editing en een script dat nergens op slaat met belachelijke dialogen. Toch wel een aantal geniaal grappige scène's. Vooral de catfight halverwege de film (of tegen het eind, tijd is een relatief begrip bij het kijken van deze film) is geniaal. Toch maar een 0,5* want het is wel heel erg traag allemaal. Dat doen andere zo-slecht-dat-het-weer-grappig wordt films toch beter. Een waardige tweeduizendste stem .

Manos: The Hands of Fate heeft iets weg van een theatraal slecht toneelstuk. Slecht wordt meestal bedoeld als een dramatisch stuk rotzooi, maar bij deze film had ik dat zeker niet. Deze film is fijn slecht. Alles is inderdaad erg weird en soms is het gewoon absurd dus komisch. Maar toch was dit wel een leuk filmpje. Het stuk met de vrouwen die met elkaar gaan lopen vechten is dan echt het grootste dieptepunt. Maar buiten dat, was er met dat stel nog wel wat te beleven. Het grootse drama is dit nou ook weer niet. Tuurlijk is het inderdaad lachwekkend op veel fronten, maar de film had hierdoor iets speciaals en in mijn ogen wat leuks. Het einde was trouwens best verrassend en goed. Leuke foute jaren 60 cult. Je moet er van houden, waar heel veel mensen van MM en IMDB niet van houden. In ieder geval geef ik 3,0.

Vanuit een kwalitatief perspectief gezien is Manos: The Hands of Fate natuurlijk een gigantische drol, maar absoluut een deelnemer aan het so-bad-it's-funny gebied. Het voornaamste vermaak dat je hieruit kan halen is tot op zekere hoogte simpelweg leedvermaak. Gecombineerd met een lekker korte speelduur is het allemaal dus best te doen. Het zou overigens mogelijk kunnen zijn dat de acteurs/actrices niet eens heel slecht acteren, aangezien het regisseur Harold P. Warren zelf is die er voornamelijk een absolute puinhoop van maakt. De montage, cinematografie en het camerawerk zijn beneden alle peil en verdienen zeker geen complimenten, maar ik neem aan dat elke filmliefhebber dat meteen kan zien. Hilarisch is hoe de personages met elkaar omgaan, dat regelmatig te belachelijk voor woorden is (en dus grappig). De gehele productie voelt totaal incompetent aan en dat is uiteindelijk wel het appeal van de film, maar veel vaste liefhebbers zal het er niet mee verkrijgen.