Cyrus (2010)

een tragikomedie met multitalenten John C. Reilly, Tomei en Hill in de hoofdrollen, dan verwacht je toch wel een topper. Spijtig genoeg is Cyrus dat niet geworden al had het volgens mij wel de ambitie. Vaak bij dergelijke films gaat het over een kleinschalig voorkomend verhaal dat herkenbaar is en die fragiliteit zorgt voor suspens en medeleven met de personages. Spijtig genoeg is het verhaal dat hiervoor gebruikt is niet echt lekker vertaald naar het witte doek. De film twijfelde net een beetje teveel tussen wat het wou worden en ondanks zeer sterk werk van de acteurs had er volgens mij nog meer in kunnen zitten als ze de hoofdzaak van het verhaal (nieuwe relatie voor mama na 22 jaar) beter hadden uitgewerkt in plaats van het 'duel' tussen zoon en nieuwe man. Ofwel ga je dan voor de gevolgen van die nieuwe relatie, ofwel zorg je voor een knotsgekke komedie waarin Reilly en Hill zich volledig kunnen laten gaan of je zorgt ervoor dat wat ze nu hebben neergeschreven beter uitgewerkt was. Camerawerk was zeer ruw maar paste er mooi bij, dialogen die over niet gesproken blikken naar elkaar vloeien waren een leuke vondst, ook met dank aan de chemie van de cast die er zeker was. Op het einde gaat de film dan nog eens de cliché's af en dat is toch wel jammer. Cyrus blijft overeind met dank aan de 3 hoofdacteurs, enkele leuke fijne humor-momenten en lekker aangepaste visuele werkmethode. Maar er had veel meer kunnen inzitten

Reilly excelleert als John, een alleenstaande veertiger die het maar niet lukt om na zijn scheiding van Jamie [Catherine Keener] een nieuwe relatie op te bouwen. Dankzij Jamie ontmoet hij tijdens een feestje Molly [Marisa Tomei], met wie het wonderbaarlijk snel en goed blijkt te klikken. Maar Molly heeft een zoon, de 21-jarige Cyrus [Jonah Hill], met wie ze een zeer hechte band heeft. Cyrus ziet John als een bedreiging en probeert de relatie op subtiele wijze te saboteren. Het basisgegeven is weliswaar niet bijzonder origineel, maar de personages zijn authentiek en de chemie tussen Reilly, Tomei en Hill zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt in een romantische drama met een subtiel, soms bitterzoet gevoel voor humor. De kennismaking tussen John en Cyrus is subliem geacteerd, met Cyrus' muzikale optreden als hoogtepunt.

Leuk. Verrassend filmpje. Droog en gevat. Zeker het eerste uur. De cast doet het schitterend. Zeker die dynamiek tussen John C. Reilly en Jonah Hill is geweldig. De scène met Hill aan de synthesizer is geweldig. Toffe, ietwat rare humor. Dat gaat eigenlijk zo een uurtje door en hoewel het allemaal behoorlijk voorspelbaar is, is het best spijtig dat het slotakkoord iets te nadrukkelijk de dramakant opgaat. Zo'n film als deze heeft dat m.i. absoluut niet nodig. Spijtig, maar het doet geen afbreuk aan de kwaliteit van het eerste uur. 3,5