Io Sono l'Amore (2009)

Qua artistiek is dit ongetwijfeld van een hoog niveau. Visuele franjes, met bijzonder veel aandacht voor de camerastanden en invalshoeken. Met een soundtrack die helemaal in de beelden opgaat. En met een betoverende Tilda Swinton - door haar acteren, en door de manier waarop ze wordt uitgebeeld: het ene moment een indrukwekkende, imposante en eyecatching dame, het andere moment een rouwend wrak. Maar wat baten oog en oor, als het verhaal niet boeien kan ? Ik raakte hier nergens bij betrokken, kon me geen moment inleven, ging totaal niet op in de sfeer die een dergelijke film zou moeten uitstralen. Het gevoel van in het tv-scherm getrokken te worden, en in de scenes op te gaan, en uit te kijken naar wat er aankomt, dat gevoel dat kwam er nooit. Ik zit me suf te denken aan de titel van een film; het verhaal speelt zich af in een aula of feestzaal, met veel gekostumeerd volk, en ergens na halfweg is er een moord en wordt de dader onder de aanwezigen gezocht; een film die hier vrij hoog scoort op MM: een totaal andere plot, maar deze Io Sono L'Amore roept daar ergens toch herinneringen aan op. Als je er niet 'in' geraakt, wordt het een lange zit, waarbij je bij 'The End' een zucht van verlichting slaakt.

Voor zover je het vergelijk kan maken, is het jammer dat de film La Meglio Gioventù beter in de smaak valt dan deze Io Sono l'Amore. Io Sono L'Amore neemt haar tijd, de regisseur blijft soms even stil staan om een shot mooi in beeld te brengen, en creëert de nodige sfeer. Nergens wordt het echt hoogstaand, maar het blijft genieten. Ik hou wel van dit tempo. Tilda Swinton toont dat ze één van de betere actrices is uit de 21e eeuw. De film zelf neemt ons dan weer terug naar de hoogdagen van de Italiaanse film. Niet dat het zich hoeft te meten met de grootmeesters, maar het is toch een aangename nostalgische ode.

Dit is echt zo’n film die langzaamaan op gang komt. Ik dacht pakweg het eerste half uur zelfs dat het niet mijn ding was, maar toen begon het zich te ontvouwen en werd het een parel. Tilda Swinton speelt haar rol (wederom) fenomenaal, ook de anderen vind ik erg goed en toen ik eenmaal in het verhaal zat, sleepte het mij mee. Zo mooi, ontroerend, artistiek en romantisch, naast al de dramatiek. De muziek vind ik bijpassend en het versterkt de emoties en de gebeurtenissen. Indrukwekkend kunstwerk! 4*