Remember Me (2010)

De film brengt van begin tot eind een hoop ellende en verdriet mee. Enkel tussendoor zijn wat glimpen van geluk te vinden. Het best sterke spel van Pattinson en de Ravin sleept je er wonderwel doorheen en de bijrollen zijn ook verdienstelijk.

“You once told me, our fingerprints don't fade from the lives we touch. Is that true for everybody, or is it just poetic bullshit?” Sterk drama. Remember Me heeft zelfs in zijn meest optimistische momenten een naargeestige sfeer, waardoor je de gehele film zit te wachten op het naderende onheil. Als dat dan eenmaal komt zit je wel even vastgenageld in je stoel, en zeker het laatste gedeelte maakt indruk. Regisseur Allen Coulter creëert personages die allemaal een krasje hebben opgelopen en een donker verleden met zich meetorsen. Coulter filmt in veel donkere ruimtes, plaatsen en op late tijdstippen, en hoewel het zomer is in New York zie je daar niet veel van terug. Pattinson en De Ravin zijn sterk en hun relatie wordt overtuigend gebracht. De band tussen Tyler en zijn zusje (fantastisch gespeeld door Ruby Jerins) komt nog beter tot zijn recht, en Pattinson en Jerins hebben een fijne chemie die oprecht aanvoelt. Pierce Brosnan mag een lekkere hork spelen met een fout New York’s accent, en in dit soort rollen excelleert de Ier. Het einde past wel bij de donkere sfeer van de film, maar dat Coulter het drama zover zou doortrekken had ik niet verwacht. Of het einde de film maakt of breekt verschilt per kijker, maar de man toont wel lef. Remember Me is een intrigerend drama en geeft een mooi inkijkje in het leven van een aantal beschadigde personen, die allemaal het beste van het leven willen maken maar steeds weer worden teruggeworpen door de realiteit.

Goed. Onverwachts sterke film waarvan ik vooraf weinig verwachtingen had. Het is dan ook aangeraden om de film te kijken met een mindset die zo leeg mogelijk is. Dat er veel bekende acteurs meelopen kan het soms moeilijk maken om het verhaal serieus te nemen, maar de uiteindelijke uitkomst blaast dat wel makkelijk van de kaart. Pattinson en De Ravin spelen niet echt hun beste rollen in deze film, maar niettemin doen ze het wel naar behoren. Ondanks meerdere geloofwaardige momenten willen ze nooit echt compleet aanslaan. Dat geldt ook voor de overige rollen zoals die van Cooper, Brosnan en Olin. Ze doen het niet per definitie slecht, maar het wordt de kijker moeilijk gemaakt om er een echte band mee te scheppen. Niettemin trekt het verhaal makkelijk en zijn de scenes intrigerend. Ik moet alleen wel zeggen dat de finale zelf de klap op de vuurpijl vormt. Prachtig geregisseerd, wist me werkelijk van mijn stoel te blazen terwijl de rest van de film eerder een halve indruk maakte. Wellicht dat het voor het effect gedaan is, maar dat effect wordt vervolgens wel makkelijk verkregen. Ik vond het een film die me erg deed nadenken. Heel lang zelfs, en met zo'n impact kan ik het moeilijk lager beoordelen dan mijn huidige cijfer. De rest van de film moet soms op gang komen en dat duurt te lang, maar de film is nooit slecht. Het is weer even geleden dat een film echt zo'n indruk op me achterliet. Ik ken er dan ook wat vriendelijke extra punten aan toe.