Praying with Anger (1992)

Opmerkelijk debuut van regisseur M. Night Shyamalan waarin hij tevens zelf de hoofdrol vertolkt en er vervolgens binnen zijn opvolgende projecten verstandig voor koos om dat voortaan maar niet meer te doen. Hij vormt namelijk een bijzonder eentonig figuur waar weinig charisma vanaf komt en hetzelfde geldt voor de bijrollen. Verder ziet het technische aspect er voor een film gefinancierd door de ouders van Shyamalan meer dan degelijk uit. Mooie kadrering en een oog voor gefocuste plaatjes, bovendien wordt er qua schaal opvallend groots uitgepakt in de finale. Dat benoemd te hebben raken de positieve punten met betrekking tot Praying with Anger helaas wel op, want het overige restant van de film is een vermoeiend en saai vormgegeven weergave van cultuurschok. Op structureel vlak springt de film in een oogwenk van sentiment naar serieux en de dramatische scenes slaan amper aan, daarbovenop nog een hopeloze soundtrack die elke vorm van sfeer met gemak wegneemt. Veel van de kritiekpunten binnen deze film werden in Shyamalans latere werk netjes gladgestreken, maar dat neemt niet weg dat dit debuut voornamelijk een vermoeiende zit was.