Bright Star (2009)

Tsja. Ik hou niet zo van kostuumdrama's, of films uit die tijd. Ik vind het vaak wat te zoetsappig, door alle poëzie. Waarom ik deze film dan toch gekeken heb? Omdat ik hoopte verrast te worden. En dat is aardig gelukt. Mooie ingetogen acteerwerk, zeker geloofwaardig en stukken minder zoet dan ik verwacht had. Het is wel schattig, maar niet op een slijmerige manier, zo heb ik het graag. De film raakte me wel, het is vrij realistisch. Liefde is mooi, maar kan ook ontzettend pijn doen. De hartstochtelijke passie spat van het scherm en er is duidelijk chemie. De muziek is mooi, de beelden prachtig en het acteerwerk ook meer dan in orde, dus ik kan wel zeggen dat ik positief verrast ben. Laat ik wel vooropstellen dat dit geen film is die ik snel weer op zou zetten, na hem eenmaal gezien te hebben is het wel voldoende en hoewel ik hem niet slecht vond zal een herziening er waarschijnlijk niet inzitten. Ik hou het dan maar bij deze herinnering en het positieve gevoel wat ik er aan over hem gehouden, dan kan het tenminste niet alsnog tegenvallen.

Bright Star is een dappere poging om van een film over Romantische poëzie een even Romantische film te maken (en nee, ik bedoel niet zozeer over liefde, maar met het gevoel van de periode van de Romantiek). Dat is volgens mij niet al te vaak gedaan. Bright Star heeft volgens mij net zoveel grote fans als mensen die er weinig mee kunnen. De Romantiek is nooit helemaal mijn ding geworden en ik vrees dat Bright Star er weinig aan verandert. Aanvankelijk vond ik het nog wel interessant om de personages te volgen. Het acteerwerk van Wishaw, Cornish en Schneider is sowieso ijzersterk waardoor ik wel in de karakters geïnteresseerd raakte. Uiteindelijk werd het echter al snel een aaneenschakeling van praten over de liefde, over gevoelens en over de pijn van het uit elkaar zijn. Dat betekend veel shots van mensen die lijden en smachtende blikken tonen. Het is mijn smaak gewoon niet, vrees ik. Campion probeert het op te leuken door zelf ook poëtische beelden en situaties te maken, met zelfs een kamer vol vlinders tot gevolg. Misschien als deze lijn wat sterker doorgezet wordt en Campion een meer volledig lyrische film a la Malick gemaakt had was het misschien allemaal een stuk beter geweest. Nu maakt de grotere hang naar realisme de wat meer betoverende elementen wat belachelijk. Het ziet er mooi uit, maar het vloeit niet zo mooi in elkaar over als je zou willen. Juist datgene waarover Keats al vroeg in de film voor geprezen wordt, zijn ritmiek en de mogelijkheid om mensen met zijn woorden te laten vliegen, had hier aanwezig moeten zijn, maar miste ik. Geen gemakkelijke taak en ik moet erbij zeggen dat ondanks de formele schoonheid van zijn werk de gedichten van Keats mij toch ook niet echt grijpen. Dus waarschijnlijk is dit gewoon geen film voor mij. Ik kan niet ontkennen dat het er prachtig uitziet, dat het acteerwerk top is en dat de personages de diepgang hebben die ze verdienen. Het maakt alleen geen diepe indruk op mij. 2,5*

Ondanks de dichtteksten van John Keats een tegenvallende film over de laatste levensjaren van de beroemde dichter. Naast die teksten heeft de film weinig te bieden, hoewel de charmante Abbie Cornish haar beste beentje voorzet om er wat van de maken. Het is romantiek van de koude grond, omdat de chemie tussen haar en Ben Whishaw ontbreekt. Ik had hier veel meer van verwacht.