La Sirène du Mississipi (1969)

Een minder bekende Truffaut, maar wat mij betreft geen mindere. Aan de ene kant is het een typisch noir-verhaaltje, aan de andere kant lijkt Truffaut er alles aan gedaan te hebben om het niet als een noir aan te laten voelen. Geen expressionistische beelden dus, maar een meer observerende stijl. Geen zwart-wit, maar lichte kleuren. Geen intens melodrama, maar een luchtige, bijna alledaagse toon, met ruimte voor speelse humor. Ik vond het erg fijn werken, vooral in de eerste helft, als het verhaal nog mysterieus is. De tweede helft is wat voorspelbaarder en doellozer, maar enkele goede scènes (Deneuve die zich uitkleed in de auto bijvoorbeeld) en een sterk einde, maken veel goed. Mij sprak het wel aan dat de twee bij elkaar bleven, ondanks dat ze zich er van bewust waren dat ze elkaars leven vergalde. Meer noir dan dat wordt het niet. De casting van de twee hoofdpersonen, moet hier wel als een extra pluspunt genoemd worden. Met uitzondering van Belle de Jour heb ik Deneuve nog nooit zo goed op haar plaats gezien als hier. Ze is hier mooier dan ooit, maar het is altijd al een zeer kille, afstandelijke schoonheid geweest en dat past goed bij een femme fatale, maar Deneuve is extra op haar plaats doordat ze zo'n personage menselijk weet te maken. Ze is gewoon een bitch, natuurlijk, maar het is haast onmogelijk geen medelijden te krijgen met haar door haar kansarme verleden, waardoor ze niet weet hoe ze met emoties moet omgaan. En was Belmondo al een ideale sukkel in Pierrot Le Fou, hier komt de echte onhandige romanticus naar boven. De tough guy die hij gewoonlijk speelt is mijlenver weg, maar hij lijkt hier juist in het bijzonder op zijn plaats. Truffaut heeft me vooralsnog nooit teleurgesteld. Op naar de volgende. 4* P.S.: Ik zag de film op MGM Channel. Die versie duurde absoluut geen 123 minuten. Zeker 20 minuten korter zelfs. Op IMDb staat echter niets over kortere versies, dus ik vraag me af of ik iets gemist heb.

Een van de weinige Truffaut films die ik nooit eerder gezien heb. Achteraf mag ik concluderen dat ik daaraan niet zoveel gemist heb. Het is een beetje misdaad, een beetje romantiek en een beetje komedie. De som der dingen haalt echter amper een voldoende. Belmondo en Deneuve doen hun best om er wat van te maken, maar het heeft er alle schijn van dat zij zich ook wat in de steek gelaten voelen door het diffuse materiaal. Van zo’n sterk bezette cast onder leiding van zo’n bekwame regisseur verwacht ik sowieso een betere film dan ik nu gezien heb. Jammer dus.

Goede regie, slap verhaal. Dat weinigen deze film van Truffaut kennen is gewoon omdat hij erg matig is. Een rijke industrieel op La Réunion laat een postorderbruid overkomen, maar na het vlug voltrokken huwelijk blijkt ze een oplichtster te zijn. Het eerste deel zie je een misdaadplot tot ontwikkeling komen; dit was zeer voorspelbaar maar beter genietbaar dan wat volgde. De film maakt een bocht wanneer hij haar terugvindt aan de Provence. De ommeslag is vrij abrupt maar kon ik niet echt smaken. Vanaf dit moment verdiepte Truffaut zich in de toxische relatiedynamiek tussen het koppel. Nogal wat slap romantisch gedoe vanaf dan waarbij zij moet kiezen tussen haar egoïstische en hebzuchtige neigingen en de liefde voor de man die ze heeft gehuwd. Voor hem is het meer een oprechte passionelere relatie, waarbij hij beseft dat zijn leven in haar handen ligt. Deneuve en Belmondo zijn helaas acteurs die me doorgaans niet warm krijgen met hun rollen en daarom was ik na twee uur, waarvan het tweede erg lang leek te duren, toch blij dat het gedaan was. Ook Truffaut maakte wel eens een mindere film.