71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls (1994)

Mooie afsluiter van de triologie. Al kan ik de term triologie hier nou niet echt in vinden. 71 fragmente was eigenlijk meer een mozaikfilm met inderdaad een aaneenschakeling van onderandere nieuwsfragmenten (waaronder veel oorlogsbeelden) en ook stukjes uit het gewone dagelijkse leven van enkele mensen. Daarbij vond ik die stukjes met die Roemeense jongetje (bij die metro), die tangram en dat tafeltennis zeer indrukwekkend. Al moet ik wel toegeven dat de film heel moeilijk te volgen was en dat ik nu nog steeds aan het denken ben over de volgorde van het verhaal. De film deed me ook heel erg aan Hanekes latere Code Inconnu denken en heeft ook wel wat weg van Crash. Het laatste scene met die bank en die afsluiter met Michael Jackson was ook een erg mooi climax. Het gaat dus ook echt meer om die 19 jarige jongen die gek word en eerst afreageert met dat tafeltennis en vervolgens pistolen gaat jatten om een halve bank overhoop te schieten als idee. Verder was 71 Fragmente... niet zo verontrustend als de andere 2 van de triologie, eigenlijk is dit er wel een feel good movie mee vergeleken. Verder was deze ook heel uitstekend, ondanks ik nog even moet nadenken om de precieze volgorde. 4,0*

Eén van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Ik ben een liefhebber van films die uniek zijn en zich proberen te onderscheiden van de rest. '71 Fragmente' is zeker uniek, maar in mijn ogen op een slechte manier. De film bestaat letterlijk uit 71 fragmenten die elkaar opvolgen. Je krijgt een kijk in het leven van verschillende personages, zo zie je een gefrustreerde student, een vrouw die bij een bank werkt, een zwerver die op zoek is naar eten, enzovoort. Het is echter allemaal heel afstandelijk gefilmd, waardoor je niet echt binding krijgt met de personages. Niet alleen dat, maar veel scenes zijn saai en langdradig. Bij veel scenes had ik ook geen flauw idee wat voor toegevoegde waarde ze hadden. Zo is er een scene waarin iemand 5 minuten lang alleen maar aan het tafeltennissen is. Ook is er eentje van 10 minuten lang waarin iemand een telefoongesprek voert. Wat deze scenes toevoegen aan de film is mij een raadsel, en ik moet zeggen dat ik bijna in slaap viel bij beide scenes. Het komt op mij over alsof ze willekeurig wat fragmenten hebben opgenomen en vervolgens achter elkaar hebben geplakt, met het idee dat er een film van gemaakt kon worden. Ik begrijp waar de film naar op wilt bouwen, maar het einde voelde voor mij aan als een anticlimax en wist totaal geen indruk op mij te maken (de gehele film overigens niet). Het was mij ook niet duidelijk waarom de student iedereen ging uitmoorden, maar wellicht is dat de bedoeling: de onverklaarbaarheid van geweld aantonen. Ik begrijp wel de boodschap die de film wilt overbrengen: achter een simpel item in het nieuws schuilt een hoop drama, waar geen aandacht aan wordt besteed, en na zo'n item gaat men gewoon weer verder met het normale leven. Dat neemt echter niet weg dat de film heel saai is om naar te kijken. Een film is in mijn ogen bedoeld als entertainment, en dit 'entertaint' simpelweg niet.

Stillistch blijft deze goed overeind en is hij wat beter dan ik me herinnerde. Inhoudelijk heb ik een paar kleine issues waardoor dit nipt de minste film is van de eerste trilogie van Haneke. Veel verhaallijntjes zijn te uitgesproken om echt een chronologie van het toeval te zijn zoals in de titel aangegeven, Oorspronkelijk is de verhaallijn met het zwerfjongetje in deze film het sterkst. Maar daar loopt Haneke ook een beetje uit het spoor. Met het niet al te geloofwaardige verloop dat de jongen op TV is en meteen een tijdelijke adoptie krijgt bij mensen die hem daar zagen. Er werd ook toen al meestal niet zo druk gedaan over een zwerfkind. Het leidt tot een stuk waarin allerlei statements worden uitgezet om iets te zeggen over thema's als invloed van media en immigratie. maar het werkt niet echt. De andere twee films zijn eenvoudiger en wat opener. Ik blijf bij 3.5, maar in plaats van een dikke is het een kleine.