24 Wochen (2016)

Aangrijpend relaas over een echtpaar, dat zich tijdens een zwangerschap geconfronteerd ziet met ernstige problemen en de vraag hoe daarmee om te gaan. Serieuze kost dat ondanks het indringende camerawerk gaandeweg op een vreemde manier een beetje afstandelijk begint aan te voelen. De camera registreert, maar de protagonisten laten niet het achterste van hun tong zien. Ik ben er nog niet aan uit wat ik nou eigenlijk van deze film vind.

Intelligente, subtiele en aangrijpende film over een heel delicaat onderwerp. Met meerdere sterke scènes zoals de tafelscène waarbij Astrid haar familie het slechte nieuws over de nakende geboorte mededeelt en de uiteenlopende reacties van de aanwezigen en zoals de contacten met de dokters (die trouwens zichzelf spelen) die nog slechtere vooruitzichten brengen. Sober voorgesteld, nagenoeg zonder muziek en indien toch even, schiet de gevoeligheid van het gebeuren de hoogte in. Sterke, ingeleefde vertolkingen. Er zijn veel films die nazinderen, maar deze brengt je toch wel van je stuk. Intrieste film, die, onafgezien van de beslissing van het hoofdpersonage, iedere moeder (en ook vader) zou moeten zien al was het maar om zich gelukkig te prijzen dat hun kinderen gezond zijn.

Mag je moreel gezien een zwangerschap afbreken van een kind dat gehandicapt ter wereld zal komen? De film "24 Wochen“ behandelt dit thema en maakt het de betreffende ouders niet gemakkelijk. Ik had het ook niet makkelijk. De camera zit de twee personages dicht op de huid en maakt het de kijker moeilijk om afstand te bewaren. De relatie van het koppel staat in het middelpunt van de film. De relatie beslaat de film. Buitenstaanders, zoals een vriendin of een moeder, hebben geen echte toegang, komen maar weinig aan het woord en dragen met voor de hand liggende meningen tevens weinig bij aan de voortgang van de handeling. Regisseur Anne Zohra Berrached die ook meeschreef aan het script, plaatst de kijker in een verstikkende atmosfeer. Een atmosfeer die geen enkele afleiding biedt, geen enkele mogelijkheid geeft om soms even voorbij het getroffen koppel naar de buitenwereld te kijken. Om even buiten het benauwende wereldje te verblijven. Om even op adem te kunnen komen. In het kader van het emotioneel verstikkende verhaal, begrijp ik op zich de drukkende manier van dramaturgie bedrijven die Berrached hanteert., maar de verplichting die de film mij oplegt om zo dicht in de belevingswereld van de ouders te moeten verkeren, beviel me gewoon niet. Het emotionele lijden werd mij zodanig dwingend indringend door de strot gedouwd, dat het hele verhaal, het hele dilemma, het verdriet van het koppel mij steeds minder iets kon schelen. Het gaat in deze film niet om het afwegen van argumenten om voor of tegen deze specifieke abortus te zijn. Het gaat in deze film om een strak gekaderde beschrijving van het besluitvormende proces van het echtpaar. De filmstijl waarin dat proces plaatsvindt, is geen prettige. Hoewel 24 Wochen een kundig gemaakte film is met goed acteerwerk, stond mij de onmogelijkheid om tijdens het kijken een beetje te kunnen relativeren erg tegen.