The Brasher Doubloon (1947)

Philip Marlowe! Dit verhaal kende ik ook nog niet. Lekker ook weer met de voice-over van Marlowe die zelf allemaal nog even wat commentaar levert op de gebeurtenissen. Over een onderzoek naar een verdwenen waardevolle munt. Tijdens zijn onderzoek stapelen de lijken zich op. George Montgomery is iets minder spijkerhard en cynisch dan Humphrey Bogart, die een jaar eerder Marlowe speelde in The Big Sleep. Valt op zich nog wel mee te leven. Maar dit is ook wel een beetje een B-film met als gevolg een speelduur van 72 minuten die te kort is om het verhaal allemaal lekker gecompliceerd te maken. Wel fijne whodunit met noir-sfeertje.

Een aardige poging om Raymond Chandlers Los Angeles weer te geven, met buiten de overdadige zon en binnen de stank van lijken, leugens en corruptie. De gecompliceerde plot van de roman is op acceptabele wijze versimpeld zodat het allemaal in de plusminus 70 minuten van een B-film past, en er zitten een paar leuke acteurs in de kleurrijke bijrollen van de schurken, maar het is gewoon gênant om te zien hoe George Montgomery zodra hij het huis van zijn werkgever/geefster binnenstapt al begint met de eerste de beste vrouw die hij tegenkomt te versieren, en Nancy Guild kan echt voor geen méter acteren. Ik geef toe, ik ben bevooroordeeld, want Chandler is één van mijn favoriete schrijvers, en vlak hiervóór had je al twee perfecte private-eyes in de vorm van Bogart als Marlowe in het geweldige The big sleep en Robert Mitchum in het even geweldige Out of the past, maar ook zónder George Montgomery met die twee zwaargewichten te vergelijken vind ik hem echt een enorm lichtgewicht met dat laffe snorretje en dat gefleem en geflirt en die flauwekul dat Merle zijn patiënt is. Zodra Marlowe en Merle samen zijn is dit meer een komedie, terwijl het juist redelijk spannend wordt wanneer Marlowe er in z'n eentje op uit gaat, en dit hinken op twee gedachten doet de film wat mij betreft geen goed.         Overigens was Chandlers roman waar The Brasher doubloon op gebaseerd is vijf jaar eerder al verfilmd als Time to kill, en de studio achtte het kennelijk niet opportuun om deze officieuze remake dezelfde titel te geven, maar waarom dan niet gewoon voor Chandlers titel The high window gekozen? Uitgever Alfred A. Knopf zag Chandlers oorspronkelijke titel The Brasher doubloon in ieder geval niet zitten: "booksellers might pronounce Brasher as brassiere." Zó had Chandler het zelf nog niet bekeken, maar "I can see your point now."