House (1985)

Voor Evil Dead 2 was er House. En dit blijft heerlijk! De film lijkt op veel fronten op Evil Dead 2; een man in één ruimte, die langzaamaan gek lijkt te worden omdat allerlei geestachtige demonen in de aanval gaan. Zelfs het begraven van bewegende, afgehakte ledematen komt hier terug. William Katt speelt een erg leuke hoofdrol en krijgt ondersteuning van een eveneens geweldige George Wendt als zijn buurman. ‘Writing seems like fun’ zegt Wendt tegen zijn hond als Katt als een bezetene uit zijn huis komt rennen in leger-outfit. Geweldig! Het simpele verhaal komt van Fred Dekker, de man achter het fantastische Night of the Creeps, maar naar verluidt is Ethan Wiley verantwoordelijk voor de humor in het script. Steve Miner is een ervaren, maar wat vlakke regisseur, maar levert hier uitstekend werk af. Wiley zelf regisseerde vervolgens het tweede deel, dat uit minder horror en meer humor bestaat. Want ondanks de humor en vermakelijke knulligheid van House, er zijn zeker momenten die als horror nog goed werken. Heel spannend of eng wordt het niet, maar de scares waar Miner af en toe mee komt werken nog als een trein. Zeker voor een jong publiek zal die dikke, monsterlijke heks behoorlijk angstaanjagend zijn, ook al is het een bespottelijke en vooral hilarische verschijning. En zo zit de film vol met heerlijke vondsten; van het zwevende gereedschap, het vreemde spook in de kast tot de climax met zombie Big Ben. Het is nog net geen ongein van het kaliber Killer Klowns from Outer Space, maar het zit er soms niet heel ver vanaf. Verwacht geen serieuze spookhuisfilm, maar een hele hoop ongein en heerlijke flauwekul met een horrorsausje. Het zal niet iedereen bekoren, maar het smaakte mij wederom fantastisch. 4 sterren.

Rare film: het begin zet een toon die helemaal niet aansluit bij de rest van de film. Het is uiteindelijke een redelijj kindvriendelijke horrorcomedy zoals gremlins dat ook is. Ik heb me er redelijk mee vermaakt toen ik me over het idee had heen gezet dathet geen echte horror meer zou worden. Er zitten een aantal leuke scenes in en de monsters zijn grappig vorm gegeven. Benieuwd naar deel 2.

Eindelijk gezien. Voor de 10-jarige Onderhond was dit een legendarische cover. In de videotheek eentje die me altijd aantrok, maar in die tijd stond ik ook al bij de platenzaak naar Thunderdome en Iron Maiden covertjes te gluren. Het resultaat daarvan is bekend, maar deze film heb ik uiteindelijk nooit gezien. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. Blijkbaar zit het halve Friday the 13th team hier achter. Miner regisseerde deel 2 & 3, producer Cunningham deel 1, Hodder is Jason uiteraard en Manfredini deed de score voor de overbekende reeks. Da's aardig was bekend 80s talent bij elkaar, al levert dat niet altijd een geweldige film op. Het eerste deel lijkt een complete ramp te gaan worden. De film is niet vooruit te branden en buiten één of twee korte momenten is er van horror geen sprake. Gelukkig betert dat tijdens het tweede deel, al moet je er wel mee omkunnen dat de film zich niet erg serieus neemt. Spannend of eng is het nergens, de gore is eerder grappig en het gekunstelde maakt duidelijk deel uit van het charmeoffensief. Voor een keertje wel degelijk, maar geweldig is het niet (met als negatieve uitschieters de Vietnam scenes). 2.0*