Warriors (1999)

You got a medal, aldus iemand ergens in het tweede deel. Een schrijnende opmerking die ook als zodanig overkomt. Misschien wel het beste bewijs dat deze mini serie impact heeft. Vooral door de waardige manier waarop het gedurende drie uur de frustratie, onmacht en trauma's uitspeelt. Geen overdadig gedoe om de kijker te raken, ook geen woord teveel, maar een serie die oprecht en beheerst met z'n verschrikkingen en onderwerp omgaat. Zoals het hoort.

Aangrijpende, realistisch ogende film over Britse VN-soldaten, die vanwege hun beperkte mandaat met lede ogen moeten toezien hoe de strijdende partijen tijdens de oorlog in Bosnië over en weer de meest beestachtige oorlogsmisdaden begaan. Eens te meer wordt aangetoond dat de burgerbevolking steevast het voornaamste slachtoffer is van dit soort politieke conflicten en dat de wreedheid van mensen blijkbaar geen grenzen kent. Uitstekend dat de film ook aandacht besteedt aan de terugkeer van de soldaten in het dagelijks leven, want zoals veteraan amadeus01 in zijn commentaar schrijft: “Toen begon de ellende pas echt”. Alles aan deze film —het acteerwerk, de regie, het camerawerk— is van een zeer hoog niveau. Heftig.

Gisteren dus gezien en allerminst tegenvallen. Het begin volgt de mannen nog in een thuis situatie. Die scenes lijken wat te slepen maar het heeft wel degelijk nut te laten zien hoe deze mannen uit een betrekkelijke 'veilige' situatie in iets dergelijks terecht kwamen. Wat er eenmaal volgt wanneer ze daadwerkelijk uitgezonden worden, tart iedere verbeelding en zonder dat dingen té gruwelijk gebracht worden. De totale chaos, hoe ieder dwaas met een uniform daar denkt een mini Hiltlertje te zijn over zijn brug, wijk of wegversperring, de gruwelijke daden, het totaal gebrek aan empathie. Toevallig zag ik een paar uren eerder de laatste woorden van Robert Jackson, de aanklager bij de Neurenberg processen in de serie/film Nuremberg. Die zei: het kwaad is het ontbreken van empathie. Zoals verder het doel is, en het beeld verder gaat, is de uitzending van de mannen een ware nachtmerrie. Tot dan vind ik het goed tot behoorlijk goed. Maar dan komen de mannen thuis. Hoe het vervolgens de hoofdpersonen afgaat in de privésfeer vind ik bijzonder treffend en maakt het geheel nog beter. Op Brothers met Maguire na heb ik zelden zo'n goed beeld gekregen van PTSS. Ik moet zeggen dat ik de betreffende scenes met vooral pvt James met de tranen in de ogen zit te kijken. Zoveel opgekropte emotie en frustraties. Eind goed al goed, een volledig en perfect beeld van ieder die in de oorlog geraakt, zowel voor en na die tijd.