Other People (2016)

De eerste tien minuten dreigde het een stomvervelende indie-comedy te worden (er was zelfs een huiskamerconcert). Maar naar verloop van tijd leek die ironische, afstandelijke toon zichzelf te logenstraffen op een manier die ik op zich wel vaker had gezien, maar die hier toch best fijn is uitgewerkt. Het hoofdpersoon dat fronst over de kneuzen om hem heen, blijkt zelf de grootste schlemiel, zodra tragedie toeslaat (of zo). Ergens had ik nog wel verwacht dat de film harder bij mij zou binnenkomen. De twee hoofdthema's, een ouder verliezen aan kanker in je late twenties, en overleven als homo in de 21e eeuw, zijn twee dingen die ik letterlijk heb meegemaakt. Misschien dat ik daardoor ook te goed doorhad hoe de film mijn gemoed probeerde te manipuleren? Hoe dan ook, een aantal scenes vond ik oprecht aandoenlijk, of grappig, of beide. En op het einde veegde ik een traantje uit mijn ooghoek en snotterde ik tegen mezelf: 'eigenlijk is Drops Of Jupiter toch best een goed nummer', dus de makers hebben hun doel in zoverre wel bereikt (stelletje klootzakken).

“This all just feels like... something that happens to other people.” “Yeah well now, you're other people to other people.” Degelijke dramafilm. Films met een familie die moet omgaan met een familielid met kanker (in dit geval de moeder) volgen meestal een vast stramien, en Other People weet daar op geheel eigen wijze een invulling aan te geven. Want de moeder heeft kanker, maar de film gaat vooral over de oudste zoon David (de geweldige Plemons), die in het reine moet komen met het verlies van zijn moeder en de stroeve relatie met zijn vader, die nog steeds niet heeft geaccepteerd dat David homoseksueel is. De film weet op belangrijke momenten iets te weinig indruk te maken, maar het voelt allemaal wel oprecht aan en het acteerwerk is ijzersterk.

Ik ben wel fan van Jesse Plemons, anders had ik deze film niet gekeken. Jesse is bekend van Breaking Bad en andere films en speelt in mijn ogen altijd een psychopathische teddybeer. Hierin speelt hij een keer een andere rol, een conservatieve homo. Ik weet ook niet of je dit conservatief kan noemen, hij had problemen met een twerkend minderjarige dragqueen. Dit zijn niet echt mijn films, je kan het vergelijken met de Nederlandse film Simon. Ja, inderdaad zo'n soort film en deze films zijn ook wel belangrijk want mensen moeten dealen met de dood en met dierbaren die overlijden. Het is ook een soort droge, nuchtere stijl die je dan altijd krijgt, alsof het leven heel droog wordt daarna met ongemakkelijke momenten en dergelijke. Misschien is dat wel zo maar die stijl zie ik altijd weer terug komen in een film waarin iemand overlijdt aan een ziekte, alsof het perse zo moet. Maar goed, het acteerwerk is heel natuurlijk en overtuigend en een oprechte film met de hart op de juiste plaats zoals ze zeggen. Echt grappig vond ik het niet, eigenlijk helemaal niet. Soms voelde de film veel te Amerikaans aan, vooral met die groep acteurs in New York. Wat een stel blije eikels zijn dat zeg. De gezichten op het einde werden mij iets te treurig de hele tijd. Ja, het is zwaar en moeilijk en oneerlijk maar tegelijkertijd kan je afscheid nemen en dan hoef je wat mij betreft niet met je hele familie treurig in een restaurant te gaan zitten.