Stranger Than Fiction (2006)

Voor de derde keer gezien als ik het goed heb; de vorige herziening moet minstens vijf jaar geleden geweest zijn. Ook deze keer valt de film goed, zij het iets minder dan de vorige keren. Het uitgangspunt is natuurlijk erg ongewoon en daarom leuk en fris: een hoofdpersoon die de voice-over kan horen. Ook visueel voelt de film fris aan, zeker in het begin, met veel details in de vorm van aantekeningen in het beeld. Dit wordt later minder, maar de toon is gezet. Aardige rol voor Ferrell, maar met name Hoffman steelt voor mij de show met zijn gortdroge personage. En zo kijkt de film prettig weg, het uitgangspunt wordt goed uitgewerkt tot we bij het einde aankomen. De vorige keren wist ik niet echt wat te denken van dat einde, maar nu is het me duidelijk: er is voor een verkeerde ontknoping gekozen. Vooral omdat het in een andere richting lijkt te sturen en men de sfeer zo opbouwt dat dat einde sereen had aangevoeld. En dan gooit men toch ineens het stuur (niet als woordspeling bedoeld) om en dat voelt dan niet goed. Daarom een halfje minder dan wat er qua potentie in had gezeten: 3,5*.

Ook ik heb deze film alweer een tijdje geleden gezien en heb nu eigenlijk dezelfde ervaring als mijn bovenbuurman: het zat niet meer allemaal heel vers in mijn geheugen (na het kijken van de trailer komt gelukkig wel een groot deel weer terug). Dat bevestigt eigenlijk al dat Stranger Than Fiction geen film is die diepe indruk gemaakt heeft op me. Maar wat me wél nog heel goed bijstaat, is dat ik het een zeer aangenaam tussendoortje vond. Will Ferrell's prestatie wordt vaak vergeleken met die van Adam Sandler in Punch-Drunk Love en ik snap wel waarom. Ik heb hem nooit eerder dusdanig ingetogen te werk zien gaan, en het mag gezegd worden dat hem dat goed afgaat. Zijn rol ligt dan weliswaar in het verlengde van wat hij normaal ook doet; hier speelt hij een stuk minder luidruchtig. Mijn complimenten daarvoor. Ook de rest van de cast doet het prima. Dustin Hoffman heeft een prettige uitstraling als de professor die Harold probeert te helpen en Emma Thompson is perfect gekozen als de schrijfster. Maggie Gyllenhaal biedt daarnaast leuk tegenspel als ‘love interest’ en de chemie tussen haar en Ferrell werkt. Het verhaal is lekker bizar en daar zit eigenlijk ook de humor. Harolds queeste om zijn dood te voorkomen is uiterst amusant en hij komt in de meest vreemde situaties terecht. Er zit ook een stukje drama in, maar gelukkig slaat de film daar niet in door. Ik ervoer het absoluut niet als zware kost. Stranger Than Fiction is een film die ik zonder blikken of blozen zou aanraden. Sowieso is de film interessant voor mensen die normaal niet zo veel van Ferrell’s hysterische komedies moeten hebben en ik denk dat het publiek van die films zich hier ook wel mee zal vermaken. Origineel verhaal, prima cast en het speelduur is eigenlijk perfect. Eigenlijk alles waar ik op gehoopt had. 3,5*