Tenemos la Carne (2016)

Eén van de meest geschifte films die ik in tijden zag. Ik zie dat de reacties/cijfers nogal verdeeld zijn (en dan bedoel ik niet per se hier), maar ik vond het toch bijzonder fascinerend. Audiovisueel vooral geweldig. Aanvankelijk is het allemaal nog enigszins lineair, maar al gauw ontaard de film in een manische nachtmerrie die pas stopt zodra de eindcredits het scherm sieren. Niet alles werkt even goed, soms werd het bijna wat kluchtig, maar veel tijd om er bij stil te staan is er toch niet. Denk aan een soort kruising tussen Gaspar Noé (audiovisuele stijl) en Jodorowsky (het hoge wtf-gehalte). 4*, dik.

Visueel leuk maar verder heeft deze film weinig te bieden. Geen verhaal helemaal niets....film gaat nergens over. Ach ja regisseurs die aan de lsd en crack zitten mogen ook gewoon films maken. 1.5 ster voor het soms visueel aangename.

Horror uit Mexico ! Tja, lijkt weer zo'n kunstzinnig filmpje waar je volledig in de ban geraakt of je gewoon de vraag stelt van welke onzin heb ik nu eigenlijk gezien. Laat het duidelijk zijn dat de film zeker een bepaalde bizarre grimmige sfeer weet te creëren met een sfeervolle setting, bepaalde smaakvolle shots en heel wat wansmakelijke seks en gorigheid waar ik niet zat op te wachten. Pervers, porno, brutaliteit, viezigheid....het zit er allemaal in. Betekent dit dat ook horror voor mij....helaas niet. Kon er weinig mee en heel het onzinnige ervan kon mij niks schelen. Het verhaal dat een interpretatie van seks , dood en wedergeboorte heeft, wordt op een manier gebracht waarbij de opzet om de kijker te confronteren de volle aandacht moet hebben en al het andere van minder geschikt belang is. En daar wringt het schoentje want het confronteren en heel het onzinnige gedoe wat aan gepaard gaat weet mij totaal niet te boeien. De film kabbelt maar verder met allerlei seksuele fantasieën en vage scènes die je soms doen verbazen , maar een fascinerende kijkbeurt is het voor mij op geen enkel moment geworden. 3/10