Wise Blood (1979)

Vandaag eindelijk kunnen herzien nadat ie ooit op de 17-jarige Wendy een onuitwisbare indruk had gemaakt. Gelukkig in de loop der jaren heeft ie niets van zijn kracht verloren. Film is gebaseerd op het boek van Flannery O'Connor. Enigszins vergelijkbaar (qua stijl) met Catcher In The Rye van J.D. Sallinger. Via nieuw (sub?)-label Maelstrom. Nee nee heeft niets met mij te maken (vortex/maelstrom).

Een erg mooie film van John Huston. Gelijk vanaf de sterke openingsscène zat ik in de film. Brad Dourif speelt echt ontwapenend. Ik vond hem echt geweldig hier. De manier waarop hij vol overtuiging achter zijn verhaal blijft staan en waarop hij het telkens weer verkondigt, zorgt op een bepaalde manier voor veel sympathie voor hem. Het verhaal is geinig, maar niet eens echt bijzonder. Hetzelfde geldt voor het acteerwerk van de bijrollen en het verloop van de film zelf. Het is niet allemaal even sterk, maar door de fijne regie, de mooie sfeer en de geweldige rol van Dourif is er meer dan voldoende te genieten. De personages zijn lekker weird en doen in dat opzicht behoorlijk denken aan een film van Herzog, zoals ik hier al ergens las. Maar dat komt ook omdat Dourif qua uiterlijk erg op Klaus Kinsky lijkt, iemand die vaak de hoofdrol heeft gespeeld bij Herzog. Wise Blood zal niet voor iedereen zijn weggelegd. Het is een nogal vreemde film, zeker in het oeuvre van John Huston, die normaal gesproken wat meer toegankelijker werk maakt. Het maakt de kracht er echter niet minder om en laat zien dat Huston een enorm veelzijdig regisseur is, waarvan ik nog veel meer moet en wil zien. 4,0*

De film kent nogal een probleem met toon: John Huston is denk ik atheïst en denkt door een luchtig sfeertje en kluchtige situaties hier een (ander soort, het boek is dat op zijn manier ook wel) komedie van te maken. Dit doet hij niet, want aan de inhoud veranderd hij niets. Aangezien die inhoud uiteindelijk een uiterst Christelijke is was er wel meer voor nodig om de film te doen kantelen. Deed Huston dat maar, want nu is de eindconclusie alsnog erg eenzijdig. . Frapant is dan dat Huston de passage die het meest Christelijk over komt uit de film heeft gehaald. Dat was iets in de trant van "If there's no bottom to your eyes, they hold more". Uiteindelijk hint Huston toch ook naar nihilisme en is zijn einde weinig hoopgevend. In het boek werd dat einde juist wel als hoopgevend gezien, al zag ik het niet zo. Toch is dit een leuke, vreemde film die vol zit met satire op rassenhaat, het Zuiden en geloofsfanatiekelingen. Ik ben tot dusver fan van O'Connors kortverhalen, maar dit boek vond ik te eenduidig, niet open genoeg en te drammerig in haar geloof. De film veranderd daar dus te weinig aan,.vraag me in zoverre af of Huston het boek wel heeft begrepen, of anderzijds het boek simpelweg niet "serieus" neemt?