The Seventh Victim (1943)

Tsja, dit is toch minder goed dan je vooraf zou verwachten. Het plot en het acteerwerk verlopen allesbehalve soepel. Kim Hunter is charmant en trekt je in het eerste halve uur mee in de mysterieuze zoektocht naar haar zus. De sekte en het creepy sfeertje dromheen wil The Seventh Victim nog wel naar een voldoende trekken, maar voor de rest is het een niet noemenswaardig niemendalfilmpje.

Alweer een low budget horrorfilmpje van RKO dat veel decors uit voorgaande producties recycleert. De herkenbare trap uit The Magnificent Ambersons maakt hier voor de derde keer zijn opwachting. Ook acteur Tom Conway hervat zijn rol uit Cat People als 'mysterieuze' psychiater Judd. Er zijn veel film noir elementen in terug te vinden, zoals privé-detectives, een kwaadaardige vrouw, een onschuldige vrouw, veel low-keybelichting en een grimmig einde. Het magere verhaaltje lijkt af en toe potentieel te bevatten, maar wordt bijna voortdurend gefnuikt door een allesbehalve charismatische cast en het totale gebrek aan spanning. Je zou denken dat satanisme een aantal sinistere scènes kan opleveren, zelfs met een beperkt budget, maar helaas wordt de sekte enkel afgebeeld als een klein groepje dames en heren die gezellig koffie drinken in een salon. Er wordt op dat vlak misschien iets te veel aan de verbeelding overgelaten. De personages komen weinig geloofwaardig over en nemen bizarre en ongemotiveerde beslissingen teneinde een beetje sensatie in het verhaal te wurmen. Denk aan Mary die te lang op de metro zit en uiteindelijk tegenover de dode P.I. en twee sekteleden komt te zitten. Hier en daar zijn er enkele interessante scènes. Het silhouet op het douchegordijn zal bij velen wel een belletje doen rinkelen. Visueel interessant, maar het gevoel van wanhoop en onderdrukking komt niet tot zijn recht.

Debuutfilm van Mark Robson en meteen ook zijn eersteling onder de vleugels van visionair Val Lewton. En meteen een mooie binnenkomer die het patent van psychologische horror waarmaakt. Met medewerking van cinematograaf Nicholas Musuraca (met wie hij verscheidene films zou gaan maken) krijgt de kijker een smaakvolle schaduwrijke film voorgeschoteld. Het script komt enigszins warrig over al vormt dat niet echt een bezwaar om meegezogen te worden in de donkere mood die over de film heerst, draagt er misschien net toe bij. De acteerprestaties zijn op niveau naar de maatstaven van die tijd. In zijn geheel genomen vind ik dit een film die zijn tijd vooruit was. Persoonlijk deden bepaalde scenes en opvattingen in de film me denken aan diverse jongere horrorklassiekers; Rosemary's Baby (het thema), Psycho (douchescene), Suspiria 1977 (, thema, schaduwrijke douchescene en warrig script haha). De froefroe van Jean Brooks was eveneens ongeëvenaard en heb ik nadien enkel nog teruggezien in het personage van Vampira in Plan 9 from Outer Space (Ed Wood) wat bewijst dat dames met een strakke froefroe behoorlijk out of this world zijn. De film kent een gitzwart einde dat blijft nazinderen. En hoe langer hoe meer kom ik tot de conclusie dat Mark Robson toch wel een mooi oeuvre bijeengeregisseerd heeft.