Blood and Sand (1922)

Alvorens de film te bekijken heb ik een paar hoofdstukken gelezen uit Hemingway's novelle Death in the Afternoon. Om op te warmen zeg maar. Hierin rechtvaardigt de schrijver het treiteren, verminken en doden van de paarden en stieren in de arena. Gereguleerde oorlog zoals Hemingway het noemt. Wel, sinds tijden niet zulke bullshit (pun intended) gelezen. Zo beweert hij dat Iemand die zich louter met de dieren identificeert wel gewelddadig richting andere mensen kan zijn terwijl iemand die zich met de stierenvechters vereenzelvigd wel van een paard, hond of kat zou kunnen houden. Mja, het een sluit en andere niet uit. Een argument zou ik het niet willen noemen. Hemingway lijkt de wreedheid van de stierengevechten voor zichzelf goed te willen praten. Overtuigend is het bepaald niet. Dan de film die zoals gezegd opent met het schijnheilige geklets van de regisseur hoe wreed en bloeddorstig dit sadistische volksvermaak wel niet is om vervolgens een Hemingway versie te tonen waarin de matador een zogenaamd heroïsch en tragisch gevecht levert. Het einde van de film is dan ook zwaar onbevredigend. De komische noot van de picador ontging mij overigens totaal maar dat terzijde. De liefdesperikelen van Valentino voeren gelukkig de boventoon anders zou de beoordeling nog lager zijn uitgevallen.