Koyaanisqatsi (1982)

Koyaanisqatsi is een audiovisuele ervaring om u tegen te zeggen. Het visuele aspect was bij momenten oogverblindend mooi en gaf een mooi relaas weer van enerzijds prachtige natuurbeelden en -fenomenen, maar ook de impact van de mens op die natuur met zijn industriële ontwikkeling en consumptiedenken anderzijds. De beelden werden knap gemonteerd en waren erg flitsend, zeker die mensenstromen of het autoverkeer vond ik fascinerend. Flitsend en soms versneld waardoor sommige kijkers misselijk kunnen worden bij het bekijken ervan. Daarbovenop krijgen je oren ook de nodige stimulansen met de opzwepende beats van Glass. Eigenlijk wel een docu/film die ik graag had ervaren op groot scherm in de bioscoop waar wellicht dit alles nog extra sterk naar binnen komt. De film geeft een mooie insteek en heeft een mooie achterliggende boodschap. Fijn!

‘Koyaanisqatsi’ was de debuutfilm van de Amerikaanse regisseur Godfrey Reggio, die de titel ontleende aan de Indiaanse Hopi-taal, waar het woord zoveel betekent als “een leven uit evenwicht”. Het is dan ook een pamflet-achtige film, waar de schoonheid van ongerepte natuur wordt afgezet tegen door de mens gecultiveerd en geïndustrialiseerd gebied. En ja, het is druk in de steden, maar de oneindige slierten voetgangers en autolichten leveren ook weer hun eigen schoonheid op. De beelden zijn strak gemonteerd op de voor de film gechreven minimal music van het door componist Philip Glass geleide ensemble. De soundtrack betekende (tot afschuw van veel van zijn collegae) de definitieve doorbraak van Glass naar een mainstream publiek.