Seven Chances (1925)

Keaton. Sluit me aan bij de algemene teneur hier. Een erg pover en gezapig eerste half uur, dat nog redelijk gered wordt door een spectaculair tweede deel. Het is aardig dat Keaton wat anders probeert, maar daarmee bewijst hij eigenlijk vooral dat hij niet zo breed getalenteerd is dan hij zelf hoopte. Deel 1 van deze film is eigenlijk een redelijk flauwe romantische comedy. Weinig expliciete grappen, of misschien zijn ze zo voorspelbaar en al zo vaak herhaald dat het amper nog registreren als expliciete humor. Qua acteerwerk, diepgang of filmisch plezier stelt het ook allemaal bitterweinig voor. Het is vooral erg functioneel een verhaaltje vertellen. Het contrast met het tweede deel is dan ook erg groot. Wanneer Keaton z'n humor combineert met actie en stunts is het meteen een heel stuk beter. Niet in het minst omdat de stunts nog steeds best stoer ogen. Ook grappig trouwens is dat de vrouwenmeute niet altijd even enthusiast bleek voor de stunt(jes) die zij moesten uitvoeren. Zo is de meute opvallend veel kleiner wanneer er plots gezwommen moest worden Een fijne afsluiter, die het gemiddelde nog aardig omhoog trekt, maar het povere eerste deel niet meteen kan doen vergeten. Ik vind Keaton best leuk, maar enkel wanneer hij doet waar hij écht goed in is. Verder is het jammer genoeg te verouderd om nog vol in te verdrinken. 2.5*

Doldwaze klucht waarin Buster Keaton behalve de hoofdrol ook de regie voor zich neemt. De verhaallijn is simpel maar doeltreffend: Keaton moet voor 7 pm trouwen, of hij verliest een erfenis van 7 miljoen dollar. De 7 kansen verwijzen naar 7 dames die hij in een lobby het hof maakt (maar wat niet zal volstaan). De scènes met de steenlawine zijn een beetje symbolisch voor de lawine aan vrouwelijke aandacht die Keaton genereert als miljonair in spe. Op een bepaald moment zie je trouwens dat Keaton geraakt wordt door één van de kolossale stenen, maar zonder erg, want deze waren gemaakt van papier maché. Net zoals in voorgaand werk heeft de kijker de tijd om zich in het eerste deel van de film te vermaken met situatiegebonden humor waarna het gaandeweg fysieker wordt, tot een finale met allerlei toeren toe. Erg geslaagd.

Geweldige komiek, die Buster Keaton. Met een stalen gezichtsuitdrukking die droogkomische melancholie uitdrukt en met een groot acrobatisch vermogen, is hij wat mij betreft een van de grootste komieken ooit. Bovendien was hij een begenadigd regisseur en schrijver die veelal verantwoordelijk was voor de inhoud en aankleding van zijn films. Zijn hoogtepunt lag in de jaren 20. Het tijdperk van de stomme film. Films als Sherlock Jr. en The General zijn echte meesterwerken. Tussen beide meesterwerken in verscheen Seven Chances. De film geldt niet als zijn beste werk hoewel het commerciële succes groot was. Keaton wilde de film naar het gelijknamige toneelstuk uit 1916 van Roi Cooper Megrue eigenlijk helemaal niet maken. Hij deed het toch. Hij had schulden. Ik ben blij dat hij het gedaan heeft. Seven Chances is een schitterende film. Zijn personage in de film heeft ook schulden. Een enorme meevaller in de vorm van een erfenis kan hem helpen. Aan de toekenning van de erfenis zit wel een voorwaarde verbonden. Hij moet uiterlijk op zijn 27e verjaardag om 19.00 uur getrouwd zijn. Het is een simpele verhaallijn die wat tijd nodig heeft om zich komisch te ontwikkelen, maar uiteindelijk ontaardt in grootse komedie. Het grootse deel van de film bestaat uit scènes waarin Keaton diverse vrouwen huwelijksaanzoeken doet en daarbij naar steeds wanhopiger middelen grijpt. Deels wat gezapig aandoende humor. Deels heerlijke komedie. Het hoogtepunt van de film is (met een hectische achtervolging) absoluut gelegen in de laatste 20 minuten. Twee woorden: heerlijke slapstick.