Over the Top (1987)

Na The Expendables nog eens een oude Stallone film uit de kast gehaald. Al bijna 20 jaar niet gezien. Over the Top voldoet aan de definitie van de 80s film met succes. Van het simpele verhaal tot de foute soundtrack. Persoonlijk vind ik het één van de betere Cannon films. Dit keer mag Stallone meer dan alleen maar schieten; hij is vertederd en gek op dat kleine vervelende ventje die zijn zoon is en brengt het goed over. Vrij clever om de vader-zoon band in de film als een sportieve drijfveer te gaan gebruiken in de eindwedstrijd. Sport is inderdaad een "mental thing" . Lekker ongecompliceerd, met een Stallone die iets diverser uit de hoek komt.

Over the Top is natuurlijk een ontzettend foute jaren 80 film. Het script is hilarisch, het acteerwerk laat soms te wensen over en het is allemaal te stompzinnig voor woorden. Het mierzoete verhaal met het zoontje is ook om te crinchen af en toe. Het glazuur springt nog net niet van mijn tanden af als je dat jochie weer eens sip ziet doen. En toch is het niet verschrikkelijk om naar te kijken. De foute muziek, de zwetende mannen, de ontzettend gekke bekken tijdens het armworstelen (ze zullen vast veel lol hebben gehad tijdens het maken) en de vele foute figuren maken het toch af en toe nog een enigszinsaanvaardbare rit. De finale is een geweldig, hoe ze zoiets doms zo lang met spanning kunnen rekken. Wellicht dat er nog een klein beetje jeugdsentiment aan vast hangt in combinatie met mijn voorliefde voor de foute jaren 80, want dit zorgt voor een kleine verhoging in mijn score. 2,0 >2,5*

Over the Top is een prima Stallone film uit de jaren 80. Een road trip vol avontuur werkt bij mij al gauw en de relatie tussen vader en zoon werpt zo zijn geestigheden af gedurende de rit.