Speak (2004)

Fijn. Een klein drama dat aardig kundig uitgevoerd wordt. Sharzer zorgt ervoor dat het nergens te aangedikt wordt (gezien het thema niet zo makkelijk) en levert zo een wat braaf maar oprecht dramatje af. Stewart draagt de film, personage sluit sowieso wel aardig aan bij haar stijl, maar gezien haar jonge leeftijd hier doet ze dat toch best oké. Zahn is een leuke bijrol, de rest van de cast vond ik iets minder goed uit de verf komen. De film is iets te vlak om echt indruk te maken, al zitten er wel een paar scenes in waar Sharzer net een versnelling hoger weet te schakelen, vooral ook door goed gebruik van de soundtrack. Groots wordt het nergens, maar het vestigt wel de aandacht op de sterke punten van deze film. Raar dat het bij deze film gebleven is. 3.5*

Aardige film waarin een tienermeisje na de zomervakantie niet meer dezelfde is. Een goed uitgewerkt hoofdpersonage, iets wat minder geldt voor de rest van de personages. Ook is de verhaal-structuur op het begin wat chaotisch. Het laatste gedeelte van de film is het sterkts. Kristen Stewart is meer dan prima in haar eerste hoofdrol.

De film volgt de 13-jarige Melinda (Kristen Stewart) die aan haar eerste jaar op de highschool begint. Een gebeurtenis in de vakantie heeft ertoe geleid dat zij uit haar vriendengroep is gestoten. Nu is ze van populair meisje gedegradeerd tot een buitenstaander. Ze trekt zich steeds meer terug in haar eigen wereldje en spreekt nog amper een woord tegen iemand. Aan haar gedrag ligt een beladen geheim ten grondslag waarover zij met niemand kan praten. Omdat regisseur Jessica Sharzer een gering budget tot haar beschikking had, was zij gedwongen het verhaal niet heel breedvoerig maar juist heel wezenlijk te vertellen. De film werd met slechts één camera gedraaid. Dat betekent geen ruimte voor veelzijdige perspectieven. Het gemis aan perpectieven is eigenlijk geen heus manco want het gemis leidt juist tot fascinerende beeldcomposities. Vaak ziet de kijker Stewart volkomen alleen en verloren in een reusachtig frame staan en daarmee heel indrukwekkend het isolement en de eenzaamheid van haar personage onderstrepend. Het zijn krachtige impressies. Indringend en ontroerend. Stewart die bij de totstandkoming van de film ook 13 jaar was, levert een geweldige prestatie. Echt fantastisch hoe zij met name door mimiek en lichaamshouding haar gevoelswereld aanschouwelijk maakt. De andere personages staan in haar schaduw. De meesten zijn overtrokken weergaven van een bepaald type en worden niet erg realistisch weergegeven. Omdat de film het verhaal vanuit het perspectief van Melinda vertelt, zou het overigens zo kunnen zijn dat Melinda de personages in haar omgeving daadwerkelijk zo ervaart. Ondanks de wat vlakke invulling zijn de bijrollen niet per se oninteressant. Steve Zahn als excentrieke en geëngageerde leraar, Hallee Hirsch als beste vriendin, Elizabeth Perkins en D.B. Sweeney als wanhopige ouders vormen een sterke basis waarop Stewart kan excelleren in deze prima film.