Imaginary Heroes (2004)

Prima typisch Amerikaanse film over een "suburb" familie met wat probleempjes. Nou is er in elke familie wel wat, maar door een aantal aha-momenten in de film, lijkt deze familie toch wel het een en ander op de zogeheten kerfstok te hebben. Niets te klagen over het acteerwerk, noch over de muziek, de sfeer en het verhaallijn. Het zit allemaal prima in elkaar. En ook al is het een drama-film, er kan gelachen worden.

Ondanks dat Imaginary Heroes duidelijk door American Beauty is geïnspireerd, is het toch een leuke en vlotte film. Ook hier oogt de familie in de spotlights gelukkig, maar is het fundament zo rot als een mispel. De zelfmoord van oudste zoon zet de boel op z’n kop . Het is heel interessant om te zien hoe ieder met de situatie omgaat en daarmee uiteindelijk ontspoort. Ik ben eerlijk gezegd nooit iemand geweest van de familiedrama’s, maar deze weet me altijd erg te bekoren. Er zitten een aantal goede wendingen in en het acteerwerk is erg goed. Ook op leeftijd is Sigourney Weaver trouwens een prachtige vrouw.

Een bekentenis naar het einde van de film toe verklaart wel wat ivm de gedragingen van de familieleden Travis, maar eigenlijk heeft die verklaring geen echt verband met de dramatische gebeurtenis in het begin. Des te eigenaardig is het aldus dat na die verklaring er een totaal andere samenhorigheid ontstaat. Film sprak mij niet aan en overtuigt niet en de acteerprestaties, op die van Emile Hirsch na, eigenlijk ook niet.