Gusha no Bindume (2004)

Blijft geweldig dit. Heerlijk om mee te gaan in het wereldje van Yamaguchi. Maar vooral knap hoe hij met zo'n klein budget toch een erg intrigerende film weet te maken. De lift is echt een perfecte setting. Door de personages die steeds binnen/buiten stappen krijg je een geweldige kijk op het wereldje van Hellevator zonder ook maar één stap buiten de lift te moeten zetten. Het blijft dus vooral mysterieus, terwijl je toch wat directe aanleiding krijgt om van te genieten. Visueel erg sterk, sterke soundediting en gewoon sterk conceptueel uitgewerkt. Verveelt maar niet deze film, zelfs al speelt 90% zich af op dezelfde locatie. 4.5* en een uitgebreide review

Toen ik die lift op en neer zag gaan moest ik onmiddellijk aan "Cube" denken met dat verschil dat ik die film, zeker op visueel vlak, toch een stuk beter vond dan deze Japanse sf thriller die mij toch enigszins tegenviel. Dat bloederige gedoe in die lift met die twee weirdo's hoefde van mij ook niet zo nodig. Nogal over de top vond ik het allemaal. Het idee in deze film - de "wereld" samengevat in een gigantisch ondergronds complex - was best origineel, maar het plot vond ik nogal vaag. Misschien deze film toch nog eens een tweede kans geven. Het einde vond ik trouwens best wel goed. 3,0*

Geniaal! 11 jaar na het laatste bericht werd het de hoogste tijd om deze film even in het zonnetje te zetten. Dit is van begin tot eind echt geweldig. De hele mysterieuze vibe, de doldwaze personages, de visuals, en oh my, vergeet vooral niet het sounddesign zorgen voor een achtbaanrit waar zelfs Space Mountain jaloers op zou zijn. En hier hoef je bovendien ook niet eens drie uur in de rij te staan.. Toen de film afgelopen was wou ik nog even het begin checken en voor ik er erg in had zat ik alweer halverwege de film. Snap nu heel goed waarom 30% van de berichten hier gaan om de zoveelste herziening van Onderhond. Dit gaat echt nooit vervelen. Ontzettend knap gezien 99% van de film zich afspeelt op 1 locatie: Een lift. Yamaguchi weet het continue fris te houden door middel van visuele speelsels (versnellingen, kleur, camerahoeken), een heerlijk gebroken soundtrack, en zalig geschifte personages. En net wanneer je je op je gemakt voelt gooit Yamaguchi weer wat nieuwe ingrediënten in de koker. Einde zag je wel een beetje aankomen maar was imo wel het enige juiste einde (los van misschien wanneer Luchino als gevangene de lift in gaat zij ook net als de vorige gevangenen helemaal los gaat en dan boem roll credits). Twee keer gezien op een avond en dat was niet de laatste keer gok ik zo. 4.5*