Hail, Caesar! (2016)

bij her- herziening vallen weer meer kwartjes. het is een sterke film met een sterke boodschap. dat wordt (mij) duidelijk bij het opnieuw hierbij stilstaan. maar ook de humor en de details vallen meer op en vallen beter. maar wat me het meeste opviel: ik haalde tussendoor soms een biertje en zette na de dialogen de film op pauze. wat een prachtige shots krijgen we voorgeschoteld! waar we ogenschijnlijk makkelijk aan voorbijgaan, dit is kunst.

Prachtige persiflage op de films uit de jarenvijftig. Het verhaal is onbelangrijk en dient er alleen voor om de losse scènes met elkaar in verband te brengen. De losse scènes hebben niets met elkaar te maken maar geven aan wat men toen belangrijk vond. Films over cowboys, Romeinen, de Bijbel en dansfilms. Hier is er ook zo een met dansende matrozen. Heerlijke onzin. En zeurende regisseurs worden bespot. En veeleisende sterren en roddeljournalisten. Maar ook prachtige beelden. In het begin die enorme rij mensen en de prachtige belichting zoals je die had bij Romeinenfilms en Bijbelfilms. Ik ben oud genoeg om die films met mijn ouders in de bioscoop te hebben gezien. De regelaar is de verbindende factor die voortdurend problemen moet oplossen, maar toch niet zonder deze fantasiewereld kan, want een rustige goedbetaalde baan weigert hij. Zo te zien genoten de acteurs van hun rol. Kijk maar naar de slotscène waarin Clooney vol vuur acteert en het laatste woord verkeerd zegt.

Zonder enig idee wat te verwachten (enfin, losstaande van het Coen-achtige sfeertje dan) deze film ingegaan, en ik ben aangenaam verrast. Jammerlijk lage score hier, al begrijp ik het wel. Hail, Caesar! is vrij onconventioneel, volgt ook niet echt een plot (wat niet betekent dat er geen coherentie inzit, want Brolin's personage zorgt voor de rode lijn) en kan misschien vreemd overkomen bij gebrek aan een beter woord. Maar ik zat er niettemin vanaf het begin vrij lekker in, en dat heb ik niet vaak bij een Coen Brothers film. Het sfeertje van jaren '50 Hollywood is ontzettend leuk, en visueel is het een heel erg mooie film. Prachtig warm kleurgebruik. En wat voor een cast is hier verzameld zeg. Eén voor één leuke rollen (op het 20 seconden rolletje van Jonah Hill na misschien, waarom staat hij zelfs op de poster..). Vooral Brolin als de 'lijm' die alles bij elkaar houdt speelt een sterke rol, en ik was verder erg gecharmeerd door het bijrolletje van Scarlett Johansson, die een vrij grappige rol mag spelen. Buiten de sfeer en visuele praal is het vooral een heel fijne acteursfilm dus. De humor landt niet altijd, maar gelukkig voor het grootste deel wél (het personage van Ehrenreich die zijn zin niet krijgt uitgesproken ter frustratie van de regisseur!). Het is in ieder geval typische Coen humor, je weet in feite op voorhand al of je dat gaat appreciëren of niet als je bekend bent met hun stijl. Als ik een minpuntje moet opnoemen, is het het 'hoofdverhaallijntje' rond de ontvoerde Clooney en de communisten, wat ik het minst interessante gedeelte van de film vond. Wat mij betreft had dat er zelfs uitgelaten mogen worden en in de plaats daarvan meer random scènes met de bijrollen, want die vond ik zonder twijfel het leukste. De liefde voor film spat van het scherm af in al deze scènes, en de film als geheel is echt een mooie ode aan cinema. Dikke 3.5*.