The Natural (1984)

Bah, honkbal. En dan ook nog dat misselijkmakende einde. Het leek gewoon op een parodie op Amerikaanse sportfilms, maar het is geen parodie. De ¨volle bak¨, zoals dat geloof ik wordt genoemd, vervolgens voor de spanning nog een foutslag, en dan.... dan krijgt hij een superknuppel in zijn handen en hoort ie dat zijn zoontje zit te kijken! Een Homerun!!! Dwars door de stadionlampen heen om het allemaal nog wat spectaculairder te maken! De lampen exploderen vervolgens enkele tientallen keren en men kan genieten van Robert Redford die in slow motion zijn ronde loopt met op de achtergrond het schouwspel van de vonken uit de lampen waar geen einde aan lijkt te komen. Ik werd er echt niet goed van.

Gelaagde sportfilm vol intriges. Het scenario zit goed in elkaar en de vertolkingen van Robert Redford en vooral Kim Basinger mogen er best wezen. Boeiende film met een hoge amusementswaarde en knap camerawerk.

Typisch Levinson. Het is toch wel een regisseur die heel goed bij dit soort films past. Niet dat hij het constant doet uiteraard, maar ik kan hem niet snel wegdenken van dit soort films. Amerikaans tot op het bot, alleen wel keurig uitgevoerd. Dat gezegd te hebben is het ook een film die lang doorgaat maar niet veel nieuws te bieden heeft. Het gebrek aan originaliteit is de film desondanks nog wel te vergeven, al vraag je jezelf bij de opening wellicht af of ze zelf überhaupt geprobeerd hebben om van The Natural een eigen eendje te maken. Meer opgeblazen kan je het namelijk eigenlijk niet krijgen dan dat. Verder is de film daar qua uitwerking niet anders in, alleen laat het de bombastische soundtrack gelukkig nog wel achterwege. Het voordeel is dat de film zich voor een best lange tijd geconcentreerd houdt op Redford en hoe hard hij de bal wel niet kan slaan. Het levert wat lollige scenes op die met genoeg overdrijving en overtuiging worden neergezet. Hoe hard je je best ook doet, de potjes basketball blijven altijd interessant omdat Levinson er toch opvallend genoeg een zekere mate van professionaliteit doorheen weet te gooien. Het overige gedeelte van de film is redelijk openkaart. De introductie, wat persoonlijke problemen en een personage waarbij het allemaal uiteindelijk toch weer helemaal goedkomt. De commerciële snaren naar het spel maken van de film soms nog een iets verrassender geheel en het acteerwerk is redelijk, maar eenmaal de film in romantische taferelen begint te vervallen is het snel gedaan met de pret. Niettemin is de film beter dan verwacht en weet de speelduur van 138 minuten nog wel met redelijk gemak weg te tikken. Een goede film is het echter totaal niet.