Tras el Cristal (1987)

Verontrustend, onfris nihilistisch werkje. Technisch zit de film vrij goed in elkaar en er wordt goed geakteerd, maar het script is dodelijk saai. Hier en daar een effectieve nare scene, maar je hoeft de film niet te gaan kijken om de shockerende beelden. Het zijn meer de achterliggende gedachten en de zieke monologen die tegen de borst stuiten. Dit was de laatste film die ik nog moest zien uit een lijst onder de noemer 'Disturbo 13: The Most Disturbing Horror Films Ever Made', die ik ooit uit een boek haalde. Een lijst uit 1992, welteverstaan. Voor de liefhebber (in willekeurige volgorde): 1) Salo, The 120 Days Of Sodom 2) Men Behind The Sun 3) I Spit On Your Grave 4) Bloodsucking Freaks 5) Last House On The Left 6) Maniac 7) Cannibal Holocaust Henry: Portrait Of A Serial Killer 9) In A Glass Cage 10) Nekromantik 11) Ilsa, She-Wolf Of The SS 12) Combat Shock 13) Eraserhead Oké, ik heb ze allemaal doorstaan nu. Tijd voor een lange douche om al die narigheid van me af te spoelen.

Eindelijk gezien. Toch een film die je op veel ''disturbing movies'' lijstjes tegenkomt en na het zien is het niet lastig te bedenken waarom. Ondanks dat de film helemaal niet zo expliciet is komen sommige scenes wel hard aan. Dat kan je dan best een verdienste noemen. Verder een best aparte combinatie van psychologisch drama, wat conventionelere thriller/horror elementen en wat vagere, arty invloeden. Maar het werkt wel. Begin is een beetje langdradig, maar eens de film een beetje op stoom komt wordt het geleidelijk steeds intrigerender, culminerend in een indrukwekkende climax/reveal. Vond Angelo's neerwaartse spiraal ook best overtuigend neergezet, iets wat de heftigere scenes ook zeker ten goede komt. De geluidsband is sterk (die constante pomp geluiden) en de onderkoelde visuele stijl passend, maar wat mij betreft had de focus daar nog wel wat sterker op mogen liggen. Soms was de film me net iets te ''vertellerig'' en dialogue heavy. Ik twijfel nog steeds tussen 3,5* en 4*, maar het voor nu nog even op 3,5*. Een sluipmoordenaar van een film die zijn status wat mij betreft eer aan doet.

Kunstzinnig en tot op zekere hoogte erg verontrustend, maar regisseur Agustí Villaronga slaagt er niet in om het psychologische aspect naar behoren uit te werken. Je kan natuurlijk een hoop overlaten aan de interpretatie van de kijker, maar ik vond de ontwikkeling van David Sust simpelweg ongeloofwaardig. Villaronga lijkt ook vooral te willen scoren met choquerende beelden, een iets te makkelijke uitweg om een impact van dit kaliber te maken. Niettemin pakt de verhouding tussen de twee hoofdpersonages best interessant uit omdat de film niet bang is de grenzen op te zoeken, ondanks het middelmatige acteerwerk. De meeste punten worden verkregen met het concept, het jammerlijke is dat het gevoel van machteloosheid of begrip nergens wordt overgebracht. Het onvoorspelbare verloop is verder een dikke plus en Villaronga komt qua originaliteit een heel eind, maar uiteindelijk vond ik het diepere laagje te onafgemaakt om te overtuigen.