The Secret of NIMH (1982)

Een sterk begin vaa Don Bluth, die in de jaren zeventig al flink wat ervaring heeft mogen opdoen bij (de betere films van) Disney. Ik heb altijd begrepen dat hij Disney te soft vond, maar ongetwijfeld zal het ook een stuk makkelijker creatief te zijn in je eigen onderneming. The Secret Of NIMH is dan ook een stuk duisterder dan wat je in het genre gewend bent. Zo erg dat ik me toch een paar keer het afgevraagd, of dit wel zo geschikt is voor kinderen vanaf 6 jaar. Er zitten toch behoorlijk nare momenten tussen. Met uitzondering van dat, vind ik het wel opvallend dat deze altijd minder populair is geweest ten opzichte van Bluth’s latere films. Enkel The Land Before Time vind ik beter. The Secret Of NIMH begint al lekker mysterieus. Het prachtige, licht psychedelische, kleurenspektakel doet vredig aan, totdat Dragon (die alleen nog door Ruigtand overtroffen wordt) het sprookje verstoort. Een mooie voorbode voor wat gaat komen. Lieflijke en grappige taferelen wisselen af met donkere, soms vrij gruwelijke scenes (bijvoorbeeld wanneer duidelijk wordt dat er dierenproeven aan het verhaal vooraf zijn gegaan. Menig kind zal de ratten ongetwijfeld eng vinden, al is het voor volwassenen een goede reden zijn om mee te kijken. Don Bluth heeft er veel tijd en moeite in gestoken om er een goed, spannend verhaal van te maken. De uiteenlopende personages zijn fantastisch. Ik vind zelf de grote uil fantastisch. Het is een film die ik sowieso vaker ga zien. Vanwege het late tijdstip heb ik niet alles meegekregen, wat vrij ongewoon is voor een ‘kinderfilm’, al heb ik genoten van het magische verhaal, de prachtige animaties en de mooie muziek. Ik parkeer deze even op vier sterren, maar dat zou later best nog eens kunnen stijgen.

Gister voor het eerst in jaren weer eens gezien. Deze keer in het Engels, voor de eerste keer. In het begin een beetje wennen aan de andere stemmen, maar ook de originele cast is uitstekend. Het blijft een prachtige traditionele animatie film die schitterend is getekend en geanimeerd. Ook de typische jaren '80 effecten blijf ik geweldig vinden. Een mooi en origineel verhaal, met vrij volwassen-trekjes en ook aan aantal vrij duistere scènes. Dit allemaal begeleid door de fenomenale soundtrack van Jerry Goldsmith. NIMH blijft een van mijn meest favoriete animatiefilms. Zonder twijfel de beste film van Don Bluth, al waren een paar van zijn latere films zoals An American Tail ook bijzonder sterk. Vond bij het terugzien wel dat het een vrij korte film is, maar dat vind ik eigenlijk van alle kinderfilms die ik terugzie. Een film die ik nog vaak ga terugzien en waarvan ik ook echt een keer een uitgebreide recensie moet schrijven.

Een fijne animatie, qua stijl typisch jaren '80 maar wel van bovengemiddelde kwaliteit, zowel qua animatiebeelden, plot als dialogen. Het begin doet wat aan A Christmas Carol denken, kleine Tim is ziek en heeft medicijnen nodig, maar tot daar gaat de vergelijking op. Moeder muis gaat naar die medicijnen op zoek en dat levert een hele leuke en spannende avontuur op, waarbij ze de hulp krijgt van een wat klungelige kraai. Leuke jaren-'80 animatie, hoewel ik deze niet eerder had gezien levert het me wel wat jeugdsentiment op. Ruim 3,5*