Cujo (1983)

Één van de betere King verflimingen. Heeft een prachtige blu-ray release van Eureka! gekregen, het perfecte moment om hem ein-de-lijk te bekijken. Verhaal is een stuk duisterder / realistischer (melancholisch) dan de meeste adaptaties. Wel jammer dat de film dan een ander einde heeft, waarin Tad het overleeft, dat doet er weer een beetje aan af. Teague werd op basis van zijn werk voor Alligator (1980) (waar blijft die blu-ray??) gevraagd en zou later nog een ander King verhaal naar 't grote scherm vertalen met Cat's Eye (1985) . Samen met DOP Jan de Bont maakt hij er in ieder geval iets moois van. Veel beweging in de cinematografie (dat 360 graden shot natuurlijk...) en überhaupt erg inventief geschoten; de geloofwaardigheid van de Sint Bernard(s) valt of staat ermee. Dat is meteen ook het belangrijkste -en lastigste- element. Hoe tover je die onschuldige honden in angstaanjagende killers? Knulligheid ligt op de loer, maar met meerdere honden en een stel losse props is het klusje ver boven verwachting geklaard. Erg overtuigend... evenals Dee Walace (die met producer Blath meekwam van The Howling) en kindacteur Danny Pintauro, die als 6-jarige zijn rol de lading meegeeft die je normaliter alleen bij een volwassen/ervaren acteur verwacht. De intensiteit van die twee rollen, de overuigende effecten en de benauwende cinematografie overstijgen de honger naar gore. Een prima prestatie.

Andermaal een King verfilming die best te pruimen is na The Nightflier en Graveyard Shift. En ik vraag me toch waarom die verfilmingen zo vaak zo matig gewaardeerd worden. Super is het allemaal niet maar er zijn toch echt veel slechtere films. Het boek ligt trouwens klaar, toch één van de weinige van King die ik niet gelezen heb, dus ik kon me mooi laten verrassen. Een lange aanloop heeft de film zeker met alle relationele besognes tussen het stel en de klusjesman, toch is de opbouw met de hond die steeds gekker wordt best aardig. Het is dan ook op drie kwartier dat de gekte definitief toeslaat dat de film echt op gang komt. Fraai is het gebeuren bij Gary thuis, hoe de hond daar door de hordeur breekt is al een fraai begin van wat komen gaat. Het is dan ook de fase waarin Donna bij de garage arriveert waar het omdraait en de belegering en uitzichtloze situatie begint. Bijzonder fraai wordt het doorgedraaide dier getoond die de auto aanvalt en zo nu en dan heeft het geheel met het paniekerende jongetje iets ongemakkelijks over zich en kan daarom met recht psychologische horror genoemd worden. Erg knap gemaakt en ook gespeeld door de jonge Pintauro. Kleine dingetjes over poepen, plassen en dat er best wel een kans is om het huis te bereiken als Donna dat wat slimmer doet, bijvoorbeeld zonder hakken, daar gelaten, word er toch prima naar een apotheose toegewerkt. De soundtrack is best lekker jaren '80 en natuurlijk moet Jan de Bont even benoemd worden. Cujo, nu toch ook wel erg nieuwsgierig naar het boek, de film vermaakte me meer dan prima eigenlijk.