A Series of Unfortunate Events (2004)

Puttanesca. What did you call me...!? Vermakelijk en kleurrijke gebeuren dat doet denken aan films van Gilliam en Burton om maar eens wat te noemen. De film kenmerkt zich met bizarre karakters en gebeurtenissen, de nodige humor en vooral een prachtige stijl die sprookjesachtige aan doet. Vooral de settings en mooie achtergronden vallen op en doen me denken aan een music video van The Smashing Pumpkins. Carrey kan helemaal los in een driedubbele rol en lijkt ervan te genieten. Verder zijn de kinderen prima en valt vooral Streep op met haar angststoornis en bijzondere huis. Geen hoogstaande shit, maar wel vermakelijk voor een keer wat mij betreft en dan vooral vanwege de humor.

Een moeilijke film om te beoordelen. Ik ben er van op de hoogte dat dit gebaseerd is op een hele reeks boeken, die ik echter nooit gelezen heb, èn dat er een meer recente televisieserie is, die ik ook nog niet gezien heb. Niet dat dit in se met de film te maken heeft, maar niettemin verklaart dit wel het grootste minpunt; dat alles vrij snel afgeraffeld wordt, en dat enige diepgang ontbreekt. Enfin, de speelduur is goed, want veel langer had ik dit niet echt kunnen trekken; het heeft gewoonweg meer te maken met de manier waarop het allemaal in beeld werd gebracht. Vrij cartoonesk, lelijke achtergronden, een kinderachtige sfeer (op zich niets mis mee, maar er wordt de hele tijd op gehamerd door verteller Jude Law dat dit een oh zo duister verhaal moet voorstellen) en tja, uiteindelijk een verhaal dat je niet enorm serieus kan nemen. Als de boeken en de serie ook zo zijn, dan kan deze film-adaptatie daar weinig aan doen, maar iets zegt me dat daar veel meer achtergrond en 'lore' aanwezig is. Veel dingen blijven nu namelijk vrij mysterieus en onbekend. Maar bon, over het algemeen is het echt wel vermakelijk. Jim Carrey is net iets te cartoonesk, maar acteert echt wel goed (en het schiet me nu net te binnen dat Eternal Sunshine of the Spotless Mind ook van 2004 is, dus op die manier kan je Carrey echt wel meer als acteur appreciëren, want deze rol kan bijna niet verschillender zijn), en vooral het grote zusje vond ik heel erg sterk. Vreemd en jammer dat Emily Browning niet meer grote rollen heeft weten te strikken hierna, maar zo gaat dat wel vaker met kindsterretjes natuurlijk. 3*

Matige film die alleen gered wordt door de magistrale muziek van Thomas Newman. Jim Carrey kon mij zo af en toe wel boeien, maar verder vond ik het een matig verhaal. Helaas, ik had hier wel meer van verwacht. De sets en speciale effecten waren wel de moeite waard evenals de leuke aftiteling. Gek genoeg vond ik dat één van de leukste dingen van de film (dat zegt genoeg). 2 sterren voor de moeite!