Les Rivières Pourpres II: Les Anges de l'Apocalypse (2004)

Schatzoeken met een vleugje Da Vinci Code / Indiana Jones. Zoiets. Veel ren- en springwerk, enkele lugubere lijken, een opvallende scène in een supermarkt, toffe locaties en een uitbundige visuele stijl. Toch werkt het uiteindelijk allemaal voor geen meter. Voornamelijk omdat het scenario een onnavolgbare bende is. Een warrige opmaat krijgt nog een redelijk vervolg wanneer duidelijk wordt hoe het zit met de slachtoffers, maar de finale is een verplicht en onnozel nummertje dat op geen enkel vlak overtuigt.

Vervolg op Crimson Rivers, in die zien dat het inspecteur Nieman in een vrij aparte zaak doet verdiepen. Nieuwe collega van dienst is Benoît Magimel die zich best goed kan handhaven naast Jean Reno. Camille Natta is de beauty van dienst. Het verhaal is een pak minder en dat merk je na een tijdje wel. In het begin slaagt Olivier Dahan om een mooi sfeertje te creëren dat me soms wat deed denken aan een mix tussen Da Vinci Code en Banlieu 13. Maar eens ze echt op onderzoek moeten en de momenten van de ontknoping voel je dat het script te hard rammelt. Ik had Dahan graag (mee) aan het stuur gezien van de vorige film, dat duidelijk een veel beter script had.

Mits men zich niet aan het onrealistische en onmogelijke in de film focust is het best een film die het kijken waard is. Gewoon lekker spannend met het verstand op nul kijken. De film zou megagoed geweest zijn als het realistischer gehouden was, juist door het op eenvoudige "A-Team" achtige wijze b-klasse spanning in de film te brengen is het eindresultaat behoorlijk gekelderd.