Quo Vadis (1951)

Quo Vadis was een klassieker die ik al erg lang wou zien, maar het kwam er eigenlijk nooit van, tot gister. Moet zeggen dat ik toch wel met de verkeerde verwachtingen deze film in ben gegaan. Had verwacht een film als Spartacus te zien te gaan krijgen. Met veel actie en spectakel, maar dat was niet echt. Zeker de eerste helft niet, wat eigenlijk gewoon een romantisch drama in de romeinse tijd was. De tweede helft werd de film wel stukken meeslepender, groter, spectaculairder en ook veel beter. Peter Ustinow steelt de show als de compleet gestoorde Nero. Vooral de tweede helft was zijn ondergang erg interessant om te zien. De film zag er verder ook mooi uit. Het kleurgebruik was ook mooi en ik had eigenlijk totaal geen idee dat ik naar een film uit 1951 aan het kijken was. Maar goed, dit was prima film, al was het wel wat minder dan verwacht dus. Vooral de eerste helft was niet super, maar dat werd wel gecompenseerd door de erg sterke tweede helft. Al zaten er jammergenoeg wel wat saaie stukken bij en boeide de film niet de hele speelduur. Maar alsnog was dit een leuke film die prima vermaakt. 3 sterren

Mooie, epische spektakelfilm gesitueerd in de Romeinse tijd, zoals ze die wel meer maakten in de jaren ’50. Eind jaren ’40 liep het bioscoop drastisch terug en met de komst van de televisie, leek Hollywood zijn machtspositie op het gebied van vermaak kwijt te raken. Om de mensen weer terug in de bioscoop te krijgen, pakten ze in de jaren ’50 groots uit met diverse peperdure producties. Quo Vadis is één van de voorlopers uit dat genre. Met een budget van 7,5 miljoen dollar was de film één van de duurste producties ooit. De cijfers liegen er niet om: 110 sprekende rollen, meer dan 30.000 figuranten, en 32.000 kostuums. Meer dan drie jaar werd er aan Quo Vadis gewerkt. Maar dit was het ook wel waard, want Quo Vadis ziet er prachtig uit en was een grote inspiratiebron voor films als The Ten Commandments, Ben-Hur, Spartacus en Cleopatra. Visueel gezien is er dus niets mis met deze film, maar net als de hiervoor genoemde voorbeelden, leidt ook Quo Vadis aan de gebruikelijke minpunten. Met een speelduur van bijna 3 uur is de film wat aan de lange kant, en met name de eerste helft van de film heeft een erg laag tempo. Het verhaal is helaas te zwak om bijna 3 uur te boeien, maar gelukkig redden de grootse scènes de film. Hoofdrolspelers Robert Taylor en Deborah Kerr zijn wat kleurloos en worden volledig weggespeeld door met name Peter Ustinov als de maffe keizer Nero (hij kreeg hiervoor terecht een Oscar-nominatie). Andere opvallende bijrollen zijn die van Patricia Laffan als de slinkse Poppaea, Leo Genn als Patronius (werd eveneens genomineerd voor een oscar) en de bijna 2 meter grote kolos Buddy Baer (jongere broer van voormalig bokskampioen Max Baer) als de bodyguard van Lygia. Met name het stierengevecht in de Arena is prachtig om te zien. Quo Vadis is zeker niet perfect, maar wel een prachtige film om te zien.

Aardige film waarin een generaal na een overwinning terugkeert in Rome en verliefd wordt op een vrouw. Het meeste spektakel is bewaard voor het laatste gedeelte, en daarvoor duurt de film toch echt wel te lang. De ommedraai van het hoofdpersonage gaat nogal gemakkelijk. Peter Ustinov zet zijn rol behoorlijk dik aan en is hiermee redelijk vermakelijk. Verder genoeg pracht en praal op het scherm in de vorm van kostuums en decors.