Alice in den Städten (1974)

Een mooie film die ik toch lastig vind om goed op waarde in te schatten. Misschien is het wel een tikkeltje pretentieus, maar het is wel grotendeels aardig geslaagd. Ook ik had last met het doorkomen van de eerste 20 minuten, maar achteraf zie je wel dat die schrijver (naar buiten toe) erg relaxed overkomt. Een groot contrast met die stressende moeder van het kind, waardoor een thema als onthaasten als het ware ook door de film vloeit. Voor alles wordt de tijd genomen, en de schrijver is erg geduldig (al wordt dat geduld door het meisje steeds op de proef gesteld). Als eenmaal die moeder en die 'uitgever' uit beeld zijn verdwenen straalt de film weer rust uit en begint het plot lekker te lopen. Apart verhaaltje, eenvoudig, maar heel mooi gebracht. En die schwebebahn geeft de film een mooie futuristische look. Voor nu hou ik het op 3*.

Het komt traag op gang, maar uiteindelijk wordt het een innemend portret van de groeiende band tussen twee verworpenen die toevallig met elkaar opgezadeld zitten. Er zijn kleine twistgesprekken, ze maken elkaar verwijten, nemen geen blad voor de mond, maar uiteindelijk domineren de mooie momenten, zoals het en-toen-en-toen-verhaaltje voor het slapengaan. Een zonderling moment is wanneer hij met enkele minuten vertraging op een opmerking van haar reageert, in de scène met de jukebox. Ze zijn op zoek naar iemand, maar het onderweg zijn wordt algauw belangrijker dan het doel. Er is een variatie aan transportmiddelen. Groot is het contrast tussen New York, met z'n wolkenkrabbers en de architectuur van Frank Lloyd Wright, en het Ruhrgebied, met z'n bouwvallige volkshuisjes. Leuk is dat er wat Nederlands in gesproken wordt. In Amsterdam leest Alice De Klankentapper van Suske en Wiske. Ze acteren naturel, hij wat vadsig, zij recht voor de raap. Het is opmerkelijk dat zo'n klein meisje zo'n rol perfect kan spelen. Een leuk nevenrolletje is er voor Hans Hirschmüller als politieman. Even vreesde ik dat ze het als kidnapping zouden beschouwen, maar die kant gaat het gelukkig niet op. Het is een moderne versie van de Odyssee, een sombere versie van het één jaar oudere Paper Moon, een realistische versie van Alice in Wonderland. Foto's zitten erin verwerkt, met de bedenking dat er altijd een verschil is met de realitieit.

Zeer mooie road movie die pas echt na een half uur echt op gang komt. Centraal een journalist die liever foto's neemt dan dat hij schrijft, dat tot ongenoegen van zijn werkgever. Philip geeft er vervolgens de brui aan en besluit om terug te keren naar Duitsland. Op de luchthaven komt hij een alleenstaande moeder tegen en tegen wil en dank wordt hem een klein meisje in de handen gestopt. Weg uit New York naar Europa toe. Amsterdam, Wuppertal en het Ruhrgebied. Een beetje een doelloze tocht, zoeken naar een speld in een hooiberg, maar o zo mooi. Ik ben ooit zelf in Wuppertal geweest, familiebezoek en ook op die zweeftrein gezeten. Nostalgisch. Mooie naturelle rol van dat meisje. Fijne chemie ook met de hoofdrolspeler. Toch eentje om te koesteren en één van de top road movies toch wel.