Taking Lives (2004)

Taking Lives is een film waarbij het plot vrij snel vorm krijgt en er weinig tot geen verrassingen meer overblijven. Dit maakte het voor mij wat saai. Weinig tot geen spanning past niet bij een film als deze. Snel vergeten...

Slecht. Ik heb blijkbaar teveel van dit soort films gezien, want ik dacht meteen al dat Hawkes personage de dader zou zijn. En natuurlijk weet je dat hij met Jolies personage in bed belanden zal, hoewel er totaal geen chemie tussen de personages lijkt te zijn. Kortom, het voelt allemaal geforceerd aan en dat blijkt ook uit het einde waar je de "twist" al mijlenver ziet aankomen, dat het raar is dat een FBI agente mèt wapen op Canadese grond mag opereren, en aan het feit dat de dader decennia de tijd had om zijn moeder te vermoorden, maar het nu pas in het tijdframe van de film doet. De muziek is kennelijk van Philip Glass, die toch aangeschreven staat als één van de belangrijkste klassieke componisten van deze eeuw. Ik moet zeggen dat ik van deze soundtrack totaal niet onder de indruk ben, het klinkt behoorlijk generiek. Op veel vlakken dus behoorlijk teleurstellend. 1*.

Caruso. Het blijft voor mij een wisselvallige regisseur. Duidelijk iemand die alle kanten van de filmwereld een beetje opzoekt. Hierdoor is vrijwel elke film die ik van hem zie weer een totaal andere film als ik het naast zijn andere films leg. Toch zit er binnen zijn films altijd wel een bepaalde mate van kwaliteit, alleen is de setting wisselvallig. In dit geval vond ik de film die ik in de opening zag een stuk sterker dan de film die het overige gedeelte opvult. Vooral omdat het detectivegebeuren een heel stuk taaier is om doorheen te komen. Zeker omdat ik Jolie maar beperkt geschikt vind om de rol te dragen. Richting de finale komt ze wat sterker uit de hoek, maar alles daarvoor is toch niet echt van het soort die ik zal onthouden. De finale is verrassend en de uitkomst had ik niet meteen verwacht. Het script is toch net wat gevorderder dan de gemiddelde film binnen deze soort, maar het probleem is dat Caruso het niet echt lekker kan laten lopen. De film is wat te loom in de overgang en de editing evenals het camerawerk te gebrekkig om elke scene op de manier te presenteren die Caruso waarschijnlijk in gedachte had. Het acteerwerk had soms wat sterker gemogen en de film kent een gebrek aan echt interessante figuren, maar verder kent het wel genoeg verrassing om niet compleet saai te worden. Toch kostte het me aardig wat moeite om door de film heen te komen, te veel om eigenlijk nog naar behoren van de film te kunnen genieten. Vandaar dus dit cijfer.