Bicentennial Man (1999)

Dit soort films werken zoveel beter als die wat scherpe randjes heeft, maar met Chris Columbus in de regisseursstoel is Bicentennial Man een brave feelgood film geworden. Wel jammer, want menselijke robots en AI en de daarbijbehorende dilemma's kunnen bere-interessant neergezet worden zoals bijvoorbeeld in Ex Machina. Maar goed, Robin Williams is okee, al is dat 'one...' waarmee ie spreekt erg irritant. En ook die juf uit Matilda ook okee, dus achja heel vervelend werd het niet. Het meest opzienbarende vond ik nog de productie en make-up. Dat zag er tof en knap uit! Heb overigens nooit iets gelezen van Asimov, maar ik denk dat zijn verhalen zich niet goed lenen voor een film...

Bicentennial Man begint als een scifi-familiefilm met enkele humoristische noten: een gezin koopt een robot als huishoudhulpje. Maar gaandeweg ontwikkelt het zich een meer serieuze/dramakant op. De film is een soort van Boyhood geworden (gelukkig wel minder saai), maar dan eentje die een robot volgt tijdens zijn 200 eerste levensjaren. Naarmate de technologie met het verstrijken van de jaren beter wordt slaagt de robot erin zichzelf steeds verder te verbeteren. Een leuke variant onder de artificial intelligence-films, al kan het enkele clichés niet vermijden. Een mooie en warme film die makkelijk wegkijkt. 3,5*

Ik ben gewend dat robots die in een film in mensen veranderen verschrikkelijke monsters worden die zelf de macht over willen nemen en de mensheid vernietigen. Dus het is dan wel even wennen als een robot die in een mens verandert een aardige mens wordt. En het is nog meer wennen als die robot zelfs in een Robin Williams verandert. Geloofwaardigheid is uiteraard ver te zoeken bij dit thema, maar dat moet je ook niet verwachten. Dat doe je bij de robots die in monsters veranderen immers ook niet. Toch is het wel een amusante film die me zeker wist te boeien.