February (2015)

Lange zit voor zo'n korte film. Het begint wat mysterieus maar op den duur gaat dat door matige editing over op vaag en saai. Het is een hele tijd lastig om de drie verhalen van de drie meisjes te volgen. Het ergste is toch wel de opdringerige en monotone soundtrack waar continu zonder enige reden dreiging van uitgaat. Het is eng omdat de soundtrack het 90 minuten lang ons zo laat weten, dat werkt bij mij averechts en maakt het erg saai. 1,5*

Zeer sfeervolle horrorfilm dankzij de zeer passende score van Elvis Perkins die de spanning zeer voelbaar maakte. Prima acteerwerk van de dames en op visueel vlak verder ook een prima film en wat het verhaal betreft; tja, dat is niet eenvoudig en vereist 100% oplettendheid van de kijker. Ik ben er nog niet helemaal uit en ik denk daarom ook dat ik deze film toch nog maar eens moet gaan herzien en dat is iets wat ik helemaal niet erg vind. Mij hoeft niet alles kant en klaar voorgekauwd te worden. Dat is schijnbaar iets dat veel kijkers niet kunnen waarderen dit gezien het veel te lage gemiddelde. Waardering: voorlopig 3,5*

Snel herzien. Blijft een prettig, sinister horrorfilmpje met een fijne inhoudelijke insteek. Vooral het acteerwerk is bijzonder knap, omdat regisseur Oz Perkins veel van zijn castleden vraagt. De winnaar is Lucy Boynton wat mij betreft, maar ook Emma Roberts en Kiernan Shipka vallen erg op. Op het vlak van sfeer is vooral de soundtrack een sterke begeleider, die erin slaagt om van redelijk nietszeggende scènes een bepaalde dreiging te laten komen. Hiermee wordt bewezen dat niet elke horrorfilm gebruik hoeft te maken van expliciet geweld of een hoog volume om onder je huid te kruipen, Perkins doet het op een alternatieve (maar effectieve) manier. Dit soort films kunnen bij een herziening compleet anders vallen, gelukkig bleef ik de hele speelduur lang geboeid en blijf ik enthousiast voor het aankomende Longlegs.