Tootsie (1982)

Dit is een combinatie van twee soorten humor. Enerzijds is het een travestieklucht, een genre dat berust op vermommingen, misverstanden en leugens, teruggaand tot Shakespeares Twelfth Night. Anderzijds is het een satire op het milieu van acteurs die het willen maken in New York. Zij doorstaan een opeenvolging van afwijzingen en audities en wringen zich in alle mogelijke bochten in de hoop een rol te krijgen. I can be different! Dustin Hoffman was figuurlijk geknipt voor die rol, omdat hij een gelijkaardige achtergrond had. Het is straf hoe hij iemand volkomen anders wordt met behulp van een pruik, make-up en enkele veranderingen in z'n bewegingen en z'n stemgebruik. In het gesprek met z'n agent, gespeeld door regisseur Sidney Pollack zelf, schakelt hij naadloos heen en weer tussen die twee personages. Zijn Michael Dorsey ondergaat een verandering. In z'n vermomming begint hij zich echt een vrouw te voelen in een machowereld, met bijhorende feministische uitspraken. Wanneer hij tegen het einde z'n pruik afzet, is hij gegroeid als persoon en heeft hij meer empathie voor vrouwen. Iets minder uitgewerkt zijn een paar van de nevenpersonages. Jeff (Bill Murray) is er voornamelijk bijgehaald om Michael dialoog te geven in z'n privétijd. Op het einde kiest Michael voor het al te ideale liefdesobject Julie (Jessica Lange). Een relatie met de wispelturige Sandy (Teri Garr) was spannender geweest. Dit is een van de betere komedies van de jaren '80 dankzij de snelle opeenvolging van grappen met een ernstig onderlaagje en een glansrol voor de veelzijdige acteur Dustin Hoffman.

Ok. Je zou eigenlijk gelijk al denken dat een verhaal zoals deze op voorhand een ideaal scenario is voor een mislukt project vol met een lading flauwe en irritante humor. Echter is het dan ook wel verrassend dat deze film dit helemaal niet is. Hoffman speelt een aparte rol, maar doet het voor de rest nog wel aardig. Echter is het wel raar dat niemand merkt dat Hoffman een man is, want het is toch soms aardig duidelijk dat er een man in het pak rondloopt. Maarja, dat moet je dan maar wegdenken. Voor de rest is er verrassend veel drama te bekennen, maar deze is niet bijzonder sterk. Het zijn een beetje de standaard dingen die het scherm passeren, die wel vermaken maar nooit echt de kijker emotioneel in de film betrekken. De humor is soms nog best leuk. Hier en daar wel eventjes gelachen, maar een echte komedie-fan zal wel een beetje met koude kermis thuiskomen. Dit is eigenlijk niet zozeer een komediefilm, vooral een dramafilm met wat vlotte humor en een merkwaardig plot. De film is best vlot, ik had het niet gedacht. Pollack red de film wel degelijk met een soms wat serieuzere aanpak op de film. Het zorgt er wel voor dat deze film niet vervalt in een ton met flauwe grappen, een welbekend mislukkingsscenario, maar zijn film inplaats daarvan ook echt een beetje benut. Maar, er is nergens echt impact. Het is net wat te voorspelbaar echter. Je weet eigenlijk al snel hoe het verhaal in elkaar steekt, en op dat gebied dat Pollack ook wel iets meer mogen bieden. Bovendien is 116 minuten ook wel iets lang.